3.4.4 Conclusie

Het geldende Engelse recht ter zake van het bestuursverbod is stringenter dan het Nederlandse. Het in de Nederlandse doctrine bestaande onderscheid tussen de ruime en de beperkte leer is in Engeland niet aanwezig:1 ook een zich niet naar buiten manifesterende bestuursbemoeienis door de limited partner wordt als een overtreding van het bestuursverbod aangemerkt. Een nog verder gaande inperking van diens rechten is dat het een limited partner naar Engels recht waarschijnlijk niet is toegestaan te bedingen dat bestuursbesluiten slechts met zijn goedkeuring kunnen worden genomen. Zelfs wanneer de limited partner zich beperkt tot het adviseren van de general partner zou dat onder omstandigheden kunnen worden aangemerkt als een ontoelaatbare bemoeienis met het bestuur van de vennootschap. Overigens zijn ook in het Engelse recht de grenzen van de reikwijdte van het bestuursverbod moeilijk te bepalen. Gecombineerd met de rigiditeit van de regeling heeft dit de Engelse wetgever in het eerste decennium van deze eeuw ertoe gebracht voorstellen te ontwikkelen die erop waren gericht de regeling te verduidelijken en te versoepelen. Deze pogingen hebben tot nu toe geen resultaat opgeleverd en zijn thans gestaakt.

Wat de gevolgen van overtreding van het bestuursverbod betreft valt op dat de bedrijvige limited partner slechts onbeperkt aansprakelijk wordt voor schulden van de vennootschap indien hij het verbod de vennootschap – intern – te besturen overtreedt. Niet duidelijk is daarbij of deze aansprakelijkheid alle schulden van de vennootschap omvat of slechts de schulden die door de vennootschap zijn aangegaan in de periode waarin de overtreding van het bestuursverbod door de limited partner voortduurde. De gevolgen van overtreding van het verbod de vennootschap te vertegenwoordigen worden beheerst door het algemene Engelse vertegenwoordigingsrecht; verbondenheid van de limited partner voor alle schulden van de vennootschap is daarmee voor dit soort overtredingen onbestaanbaar.