Hof Amsterdam, 25-11-2024, nr. 23-000590-24

afdeling strafrecht

parketnummer: 23-000590-24

datum uitspraak: 25 november 2024

TEGENSPRAAK

Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland van 29 februari 2024 in de strafzaak onder parketnummer 15-315284-23 tegen

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1982,

adres: [adres] .

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 11 november 2024 en, overeenkomstig het bepaalde bij artikel 422, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering, naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en zijn raadsman naar voren hebben gebracht.

Het hof verenigt zich met het vonnis waarvan beroep en zal dit dus bevestigen, behalve ten aanzien van de strafoplegging en de kwalificatie – in zoverre zal het vonnis worden vernietigd – en met dien verstande dat het hof:

De raadsman van de verdachte heeft aan de hand van zijn pleitnotities primair bepleit dat de verdachte ontslagen moet worden van alle rechtsvervolging omdat hij ontoerekeningsvatbaar was ten tijde van het ten laste gelegde. De verdachte was namelijk overstuur en in de war door de vanwege de coronacrisis ingestelde maatregelen en hij legde verkeerde verbanden tussen corona en de gezondheid van zijn familieleden. Subsidiair dient de verdachte volgens de raadsman vrijgesproken te worden omdat door het bericht van de verdachte bij de aangever niet in redelijkheid de vrees kon ontstaan dat de verdachte hem daadwerkelijk zou doden. Meer subsidiair heeft de raadsman aangevoerd dat niet bewezen kan worden dat de bedreiging onder een voorwaarde is geschied.

Het hof overweegt als volgt.

Het in hoger beroep door de raadsman opnieuw gevoerde verweer dat bij de aangever niet in redelijkheid de vrees kon ontstaan dat de verdachte hem daadwerkelijk zou doden vindt zijn weerlegging in de bewijsoverweging van de politierechter, paragraaf 3.2.

Ook het verweer dat de bedreiging niet onder een voorwaarde zou zijn geschied, wordt verworpen. De eis dat de aangever met de voorwaarde onder druk moet worden gezet om iets te doen, niet te doen of te laten door de bedreiging, waar de verdediging van lijkt uit te gaan, wordt in het tweede lid van artikel 285 van het Wetboek van Strafrecht (Sr) namelijk niet gesteld. Daarbij merkt het hof op dat een ander wederrechtelijk dwingen iets te doen, niet te doen of te dulden onder bedreiging van geweld ook een ander strafbaar feit oplevert, te weten dwang, strafbaar gesteld in artikel 284 Sr. De verdachte heeft gedreigd dat hij de aangever, voormalig minister Hugo de Jonge, en diens dochter zou vermoorden als ooit uit zou komen dat de ‘long k’ (het hof begrijpt: longkanker) van zijn tante het gevolg is van de vaccinatie. Hiermee is de bedreiging geschied onder een bepaalde voorwaarde zoals bedoeld in artikel 285, tweede lid, Sr.

De stelling van de verdediging dat de verdachte ontoerekeningsvatbaar zou zijn geweest ten tijde van het feit is onvoldoende onderbouwd en ook anderszins niet aannemelijk geworden. Hetgeen door de verdediging is aangevoerd biedt geen enkel handvat om te concluderen dat de verdachte ontoerekeningsvatbaar was. Het verweer wordt verworpen.

Het bewezen verklaarde levert op:

bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, terwijl deze bedreiging schriftelijk en onder een bepaalde voorwaarde geschiedt en terwijl deze wordt gepleegd tegen een persoon in diens hoedanigheid van Minister.

De politierechter heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezen verklaarde veroordeeld tot taakstraf voor de duur van 25 uren, subsidiair 12 dagen hechtenis.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het ten laste gelegde zal worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 30 uren, subsidiair 15 dagen hechtenis.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

Het hof sluit zich aan bij hetgeen de politierechter heeft overwogen ten aanzien van de ernst van het feit en neemt de navolgende overweging over:

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan bedreiging van Hugo de Jonge, destijds minister

van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. De verdachte heeft een openbaar Instagram-bericht geplaatst, waarin hij Hugo de Jonge heeft getagd. In dit bericht heeft hij Hugo de Jonge

bedreigd met de dood. Dat de verdachte toen hij het bericht plaatste, ten tijde van de

coronacrisis, hoog in zijn emotie zat, doet naar het oordeel van de politierechter aan de ernst

van het feit niets af. De verdachte had zich te allen tijde van het uiten van dergelijke

bedreigingen dienen te onthouden. De politierechter rekent het de verdachte in het bijzonder

aan dat hij Hugo de Jonge als minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, en uit dien

hoofde onder andere belast met de beteugeling van de coronapandemie, heeft bedreigd. In

die hoedanigheid stond minister Hugo de Jonge bloot aan soms hevige kritiek van burgers

die het met het beleid van de overheid niet eens waren. In dit geval is geen sprake van

kritiek, maar van een grove bedreiging tegen het leven gericht, die in de openbaarheid via

Instagram werd geuit. Publieke personen die in het belang van de samenleving hard aan het

werk waren om de coronapandemie te bestrijden, dienen van dergelijke bedreigingen

gevrijwaard te zijn. Dergelijke feiten veroorzaken niet alleen bij het slachtoffer gevoelens

van onveiligheid, maar brengen ook gevoelens van onveiligheid en onrust in de samenleving

teweeg.

Het hof is van oordeel dat zowel de door de politierechter opgelegde als de door de advocaat-generaal gevorderde taakstraf geen recht doet aan de hierboven beschreven ernst van het feit. Gelet op de aard van dat feit en de omstandigheid dat het hof, anders dan de politierechter, de strafverzwaringsgrond van lid 5 van artikel 285 Sr aan de kwalificatie heeft toegevoegd, alsook het gegeven dat niet alleen de (toenmalige) minister maar ook diens dochter door de verdachte is bedreigd, is het hof van oordeel dat een hogere taakstraf op zijn plaats is. Het feit dat de verdachte spijt heeft betuigd, zoals door de politierechter is meewogen, legt voor het hof onvoldoende gewicht in de schaal om aan de verdachte een taakstraf van (slechts) 25 of 30 uur op te leggen.

Blijkens een de verdachte betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 1 november 2024 is de verdachte sinds 2009 niet meer onherroepelijk strafrechtelijk veroordeeld. Bij het bepalen van de strafmaat kent het hof hier geen betekenis aan toe.

Het hof acht, alles afwegende, een taakstraf voor de duur van 60 uren passend en geboden.

De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 9, 22c, 22d en 285 van het Wetboek van Strafrecht.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van (i) de kwalificatie en (ii) de strafoplegging en doet in zoverre opnieuw recht.

Kwalificeert het bewezen verklaarde als hiervoor vermeld.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 60 (zestig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 30 (dertig) dagen hechtenis.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige, met inachtneming van het hiervoor overwogene.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. D.A.C. Koster, mr. K.J. Veenstra en mr. B. de Wilde, in tegenwoordigheid van mr. D. Damman, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 25 november 2024.

Mr. B. de Wilde is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.