5.2.2 Schending informatieplicht

De artt. 13 en 14 AVG verplichten de verwerkingsverantwoordelijke om de betrokkene te informeren over de verwerking. Hij moet de betrokkene bijvoorbeeld informeren over de verwerkingsdoeleinden en over eventuele derden aan wie hij de persoonsgegevens doorgeeft.1 Dit moet op grond van art. 12 AVG in duidelijke taal geschieden.

Een ‘privacyvriendelijke’ omgang met persoonsgegevens kan een unique selling point opleveren. Het kan voor potentiële klanten aanleiding zijn om voor de dienst of het product van de verwerkingsverantwoordelijke te kiezen.2 Als de verwerkingsverantwoordelijke (potentiële) klanten onvolledig en inadequaat informeert, heeft hij hierdoor een concurrentievoordeel op een concurrent met een vergelijkbaar gegevensgebruik die zijn (potentiële) klanten wel goed informeert.

Het is echter de vraag in hoeverre een schending van de informatieplicht werkelijk leidt tot nadeel aan de zijde van een concurrent. Een betrokkene heeft te maken met verschillende partijen die zijn gegevens op uiteenlopende wijzen verwerken. Zelfs als de betrokkenen werkelijk waarde hechten aan een zorgvuldige omgang met persoonsgegevens, is het voor hen praktisch niet mogelijk om de verschafte informatie goed te lezen en op waarde te schatten.3 De schending van de informatieplicht zal in veel gevallen dan ook geen invloed hebben op het gedrag van de betrokkenen. De concurrent zal daarom alleen schade lijden als de verwerkingsverantwoordelijke een zorgvuldige omgang met persoonsgegevens ten onrechte als unique selling point presenteert en de betrokkenen hun gedrag in de toekomst in grotere mate door de gepresenteerde informatie laten bepalen.