7.2.2.1 Compensatie

Indien aanspraken niet gehandhaafd worden en dat nadeel als gevolg heeft, gaat de vergoeding van schade een rol spelen. Het hoofddoel van schadevergoeding bij de privaatrechtelijke handhaving van mededingingsrecht is in beginsel hetzelfde als het doel van schadevergoeding in het algemeen. Ook bij de vordering tot verkrijging van schadevergoeding op grond van schending van het mededingingsrecht is het beoogde effect van betaling van schadevergoeding in geld de benadeelde zoveel mogelijk in de positie stellen waarin hij zou hebben verkeerd ingeval de schadetoebrengende normstelling niet had plaatsgevonden (compensatie).1 Schade wordt dan ook doorgaans begroot aan de hand van de vergelijking tussen de toestand waarin de gelaedeerde zich bevindt na het schadetoebrengende feit (de mededingingsinbreuk) en de situatie waarin de gelaedeerde zich zou bevinden zonder het schadetoebrengende feit (zonder de mededingingsinbreuk). Het vergelijkingspunt is niet de situatie zoals die zonder het aansprakelijkheidscheppende feit was, maar zoals die zonder dat feit zou zijn geworden. Het gaat niet om een historische situatie die heeft bestaan, maar om een hypothese.

Het hoofddoel van schadevergoeding bij schending van het mededingingsrecht kan worden gedefinieerd als het plaatsen van de benadeelde in de positie waarin hij zou hebben verkeerd ingeval de laedens zijn rechtsplicht om het mededingingsrecht niet te schenden zou zijn nagekomen. Naast dit hoofddoel zijn er nog andere doelstellingen, ook wel functies genoemd, van schadevergoeding bij schending van het mededingingsrecht. Deze doelstellingen of functies komen grotendeels overeen met de mogelijke doelstellingen van privaatrechtelijke sanctionering. Ik behandel nu achtereenvolgens de rechtshandhavingsfunctie, de preventiefunctie, de straffunctie, de genoegdoeningsfunctie en de functie van het ongedaan maken van de mogelijke verrijking.2