3.5.4 Conclusie

De vroegste Amerikaanse regelgeving inzake het bestuursverbod in de eerste helft van de 19^e eeuw sloot nog nauw aan bij het Franse voorbeeld en werd door de rechter zeer strikt geïnterpreteerd. Dat had tot gevolg dat de limited partner al bij een onbeduidende overtreding van het bestuursverbod persoonlijk aansprakelijk werd voor vennootschapsschulden. De constante factor in de ontwikkeling in de wetgeving sedertdien is het streven naar een versterking van de bescherming van de limited partner: bestuursbemoeienis door de limited partner werd steeds minder gezien als onverenigbaar met een beperking van zijn aansprakelijkheid jegens vennootschapscrediteuren.1 Een tweede constante factor is het streven geweest de onzekerheid die de regeling van het bestuursverbod aankleefde te elimineren of althans te reduceren. Dat heeft geresulteerd in een voortdurende krimp van de werkingsomvang van het bestuursverbod onder RULPA 1976 en RULPA 1985, en zelfs in een algehele afschaffing ervan in ULPA 2001. De belangen van vennootschapscrediteuren zijn daarbij overigens niet uit het oog verloren: de gedachte is dat zij door de voorgeschreven openbaarheid van vennootschappelijke gegevens kunnen weten wie de general partners zijn, en dus wie dat niet zijn.2 Slechts in gevallen waarin de bedrijvige limited partner zich presenteert of wordt gepresenteerd als general partner of zijn gedraging anderszins als onrechtmatig jegens de vennootschapscrediteur is te kwalificeren, kan hij persoonlijk aansprakelijk worden gesteld voor vennootschapsschulden.