7.3.8.3 Opties om de gevolgen van tijdelijke onmogelijkheid te beperken

Bij blijvende onmogelijkheid treedt de bevrijding van de nakomingsverplichting in op het moment van de niet-nakoming.1 Bij gelijkstelling van de tijdelijke onmogelijkheid met de blijvende onmogelijkheid is de schuldenaar dus op het moment van de niet-nakoming definitief van zijn nakomingsverplichting bevrijd. Er zijn echter mogelijkheden voor een minder rigoureus einde aan het recht op nakoming. Een schuldenaar kan zich, na het verval van de verhindering in de nakoming, bijvoorbeeld op de relatieve onmogelijkheid of de redelijkheid en billijkheid beroepen.2 Voorts kan een schuldenaar zich tegen de nakomingsvordering verweren met een beroep op de imprévision-regeling (art. 6:258).3 Anders dan bij gelijkschakeling van de tijdelijke met de blijvende onmogelijkheid, vervalt de gehoudenheid tot nakoming in deze gevallen niet van rechtswege op het moment dat de (tijdelijke) verhindering in de nakoming ontstaat,4 maar vervalt zij eerst op het moment dat de schuldenaar zich met succes op de bevrijdende feiten beroept.