9.2.3 (Zelf)regulering door de Orde?

De conclusie dat het eigen beursje niet heringevoerd behoeft te worden, is grotendeels gebaseerd op een vergelijking met de indirecte weg van het tucht-en aansprakelijkheidsrecht, waarbij die laatste optie als beter uit de bus kwam dan het eigen beursje. Daarbij moet die indirecte weg wel zo laagdrempelig mogelijk worden vormgegeven, omdat het voor de cliënt veelal niet eenvoudig is om te constateren dat diens advocaat voor het verstorende procesgedrag verantwoordelijk te houden is en om vervolgens de kostenconsequenties daadwerkelijk voor rekening van de advocaat te laten komen.

De Nederlandse Orde van Advocaten kan daar in het kader van zelfregulering een grote rol bij spelen.1 Zo zouden aan Gedragsregel 11 nadere (vuist)regels kunnen worden gekoppeld, zoals de plicht om bij bepaalde aan de cliënt opgelegde kostenconsequenties met de cliënt te bespreken voor wiens rekening die behoren te komen.2 De Orde zou ook kunnen regelen dat advocaten in hun algemene voorwaarden bij het contract met de cliënt een en ander vooraf over de verdeling van eventuele proceskostenconsequenties moeten specificeren. Ten slotte zou aansluiting bij de Geschillencommissie Advocatuur verplicht kunnen worden gesteld.