11.7.1 De mate van zelfstandigheid van de VOF ten opzichte van haar vennoten en derden

De VOF is voor het EVRM een zelfstandige entiteit die, net als een rechtspersoon, als zodanig als slachtoffer wordt erkend in de zin van art. 34 EVRM als een schending van haar eigen verdragsrecht haar direct en daadwerkelijk raakt. Zij kan op grond van art. 1 EP klagen bij het EHRM over een inbreuk op haar eigendomsrechten als de inbreuk de vennootschappelijke goederen betreft die zij beheerst (met andere woorden: de afgescheiden en doelgebonden goederen). De individuele vennoten zullen in een dergelijk geval niet snel ontvankelijk zijn als zij klagen over een inbreuk op hun eigendom. Ook de vrijheid van meningsuiting en de onschendbaarheid van de woning zijn rechten die de VOF als zodanig toekomen.

Ik wijs hier nog op het in hoofdstuk 3 besproken arrest van de Hoge Raad van 6 februari 2015, waarin de Hoge Raad heeft geoordeeld dat het faillissement van de VOF niet automatisch het faillissement van de vennoten mee brengt. De Hoge Raad heeft in zijn motivering ook gewezen op het recht op een eerlijk proces van art. 6 EVRM, op grond waarvan iedere vennoot recht heeft op hoor en wederhoor en op de mogelijkheid om (afzonderlijk) verweer te voeren. Weliswaar stond hier niet een grondrecht van de VOF centraal, maar het grondrecht van de vennoten is in zekere zin wel een katalysator geweest voor het op afstand zetten door de Hoge Raad van de VOF ten opzichte van haar vennoten.

Wat grondrechten betreft, lijken er geen voor de VOF specifieke knelpunten te zijn.