3.3.2 Geschiedenis

Bij mijn onderzoek naar de positie van de economisch gerechtigden in het enquêterecht stel ik het volgende voorop. In 2002 oordeelt de Hoge Raad in zijn De Vries Robbé-beschikking dat de opsomming van enquêtebevoegden in art. 2:346 BW limitatief is. Aan dit oordeel ligt ten grondslag dat uit de wetsgeschiedenis volgt dat de wetgever de kring van enquêtegerechtigden zo nauwkeurig mogelijk wil afbakenen en alleen via de weg van art. 2:346 lid 1 sub e BW (voorheen art. 2:346 sub c BW) het enquêterecht voor anderen dan de in art. 2:345-347 BW genoemde belanghebbenden openstelt.1

Bij de vaststelling of een enquêteverzoeker als economisch gerechtigde tot aandelen of certificaten heeft te gelden, geldt dat uitgangspunt mijns inziens evengoed. De vraag is derhalve of de economisch gerechtigde tot de aandelen of certificaten gelijkgesteld kan worden met de aandeelhouder of certificaathouder als in art. 2:346 BW. Bij een gelijkstelling is sprake van een extensieve uitleg van de kring van enquêtegerechtigden zoals genoemd in art 2:346 lid 1 sub b of c BW. Het gaat in feite om de materiële invulling van het begrip aandeelhouder of certificaathouder.

Om tot een gelijkstelling met de aandeelhouder of certificaathouder te komen, moet naar mijn mening eerst duidelijk zijn wat of wie een aandeelhouder of certificaathouder in de context van het enquêterecht is. Ofwel: welke elementen maken een aandeelhouder of een certificaathouder tot een verschaffer van risicodragend kapitaal?