21.2 Conclusie hoofdstuk 19: Niet nodig om nieuwe mechanismen in te voeren

845. In paragraaf 19.3 gaf ik aan dat het Nederlandse vermogensrecht voldoende ruimte biedt om ervoor te zorgen dat dingen die gezamen lijk méér nut opleveren dan apart, bij elkaar kunnen blijven. Voor fysieke schaarse middelen bestaat een uitgebreide regeling om te bepalen welke schaarse middelen bij elkaar een rechtsobject vormen (bestanddeelvorming, natrekking, vermenging, zaaksvorming). Voor niet-fysieke schaarse middelen (voordelige juridische posities, oftewel aanspraken) is er een heel palet aan mechanismen. Deze aanspraken kunnen onderdeel van een subjectief recht worden, zodat ze automatisch mee overgaan met het subjectieve recht. De overheid kan deze aanspraken direct zelf toedelen aan de sub jectief gerechtigde, zodat deze ze altijd kan inroepen. Ook kan de overheid ervoor zorgen dat aanspraken die partijen onderling verschaffen, automatisch mee overgaan met de overgang van het subjectieve recht. Ten slotte kunnen partijen zelf overeenkomen dat aanspraken kunnen worden ingeroepen door de subjectief gerechtigde, ongeacht wie dat op dat moment is. Met al deze opties is het in beginsel mogelijk om alle gewenste resultaten te bereiken. Dat dit niet altijd gebeurt, komt mijns inziens doordat niet altijd helder op het netvlies staat welk mechanisme dient te worden ingezet om tot de uitkomst te komen die men wil.