4.9.1 Het richtlijnkader

De meeste verkeersongevallen die Nederlanders in het buitenland overkomen, vinden plaats in andere lidstaten. In dat geval zal het aansprakelijke voertuig doorgaans gewoonlijk gestald zijn in het land van het ongeval en in uitzonderingssituaties in een andere lidstaat dan die van het ongeval. In deze gevallen heeft hij ofwel een aanspraak op de Nederlandse schaderegelaar van de aansprakelijkheidsverzekeraar, of op het Nederlandse schadevergoedingsorgaan.

Als het bezoekende aansprakelijke voertuig gewoonlijk gestald is in een niet-lidstaat en niet verzekerd blijkt te zijn, heeft de benadeelde toegang tot het schadevergoedingsorgaan van de lidstaat van zijn woonplaats. Zie art. 25 van de Richtlijn en art. 27o Want Denk aan een ongeval in Frankrijk, waarvoor een onverzekerd voertuig uit Marokko (niet voorzien van een geldige groene kaart) aansprakelijk is en waarbij een Nederlandse ingezetene slachtoffer is. De Nederlander kan zich wenden tot het Nederlandse Schadevergoedingsorgaan.

Is het ongeval veroorzaakt door een bezoekende automobilist uit een niet-lidstaat en is deze verzekerd (hetgeen doorgaans inhoudt dat de bestuurder in het bezit is van een geldige groene kaart), dan dient de benadeelde zich te wenden tot het Bureau van het land van het ongeval.

Hetzelfde voorbeeld, maar nu is de Marokkaan in het bezit van een geldige groene kaart. Nu zal de Nederlander zich moeten wenden tot het Franse Bureau. De Marokkaanse verzekeraar heeft in Frankrijk geen schaderegelaar aangesteld, aangezien de Richtlijn daartoe niet verplicht.

Denkbaar is daarnaast dat het ongeval in een niet-lidstaat plaatsvindt en de aansprakelijke onverzekerd blijkt. Dan zal de benadeelde inwoner van een lidstaat zich tot het waarborgfonds van het land van het ongeval moeten wenden. Voor zover het ongeval in een bij het groenekaartstelsel aangesloten land plaatsvindt, bieden alle daar ingestelde waarborgfondsen ook bescherming aan niet-ingezetenen, soms onder voorwaarde van reciprociteit, dat wil zeggen dat ingezetenen van het betrokken land ook bescherming genieten in het land waar het buitenlandse slachtoffer woonachtig is.

Denk aan een ongeval in Tunesië, veroorzaakt door een onbekend of onverzekerd voertuig, waarbij een Nederlandse ingezetene slachtoffer wordt. In dat geval zal de Nederlander zich moeten wenden tot het Tunesische waarborgfonds. Dat geldt ook als het onverzekerde voertuig gewoonlijk is gestald in een lidstaat.

Ongevallen in niet bij het groenekaartstelsel aangesloten landen blijven uit praktische overwegingen onbesproken.