11.3 Research memorandum: onevenwichtigheid in de verhouding tussen beslaglegger en beslagene

De vaststelling dat de ontwikkelingen in de regeling van conservatoir beslag overwegend hebben geleid tot een versterking van de positie van de beslaglegger deed de vraag rijzen wat de invloed hiervan op de werking van de regeling in de praktijk betekende. Vooral de reden voor het geringe beroep op het opheffingskortgeding, dat ook binnen de Rechtspraak algemeen beschouwd wordt als een belangrijke, zo niet de belangrijkste waarborg voor de beslagene, heeft bij voorzieningenrechters die werkzaam zijn in de conservatoir beslag praktijk, bijgedragen aan het inzicht dat de positie van de beslagene die goede redenen heeft om zich tegen een beslag te verweren, netelig is.1 Deze constatering, in onderlinge samenhang met een weinig diepgaande beoordeling van beslagrekesten en een moeizame weg bij het vorderen van schadevergoeding na onterecht beslag heeft geleid tot een situatie van onevenwichtigheid in de verhouding tussen beslaglegger en beslagene. De theoretisch aanwezige waarborgen voor de beslagene blijken in de praktijk onvoldoende tot hun recht te komen.