5.5.6.2 Visies op omvang en noodzaak van het beslag

Met betrekking tot de vordering die aan het beslag ten grondslag ligt meenden vrijwel alle advocaten die een beslagleggende partij bijstonden, dat voor een terechte en ‘harde’ vordering verlof was aangevraagd: zij stelden dan ook niet bevreesd te zijn voor het risico dat de beslagene met succes een opheffingskortgeding zou kunnen instellen. De advocaten die een beslagen partij bijstonden gaven in bijna driekwart van de gevallen aan dat de vordering waarvoor conservatoir beslag werd gelegd geheel of gedeeltelijk niet reëel was. Alhoewel er geen verband bestond tussen de zaken waarin deze vraag werd voorgelegd, lopen de visies op de vordering in de hoofdzaak zodanig uiteen, dat dit geen toeval kan zijn. In een derde van de situaties werd door de advocaten van beslagenen het beslag als disproportioneel ten opzichte van de hoofdvordering getypeerd. Aan hen werd daarnaast gevraagd of het beslag nu echt nodig was en niet op een andere, effectievere wijze tot een oplossing tussen partijen gekomen had kunnen worden. In de helft van de gevallen was in hun visie het beslag onontkoombaar. Wanneer wel andere mogelijkheden benut hadden kunnen worden komt dit omdat er voldoende middelen bij de cliënt aanwezig waren om in het geval van een veroordelend vonnis de vordering te voldoen, omdat de beslagleggende partij weinig schikkingsbereidheid toonde, sprake was van een voortijdig beslag of omdat er in de ogen van de advocaat van de beslagene ook zonder een conservatoir beslag wel een oplossing voor het geschil zou zijn gekomen.