7.1 Inleiding

408. De Richtlijn oneerlijke handelspraktijken1 (Richtlijn OHP) is gedetailleerd, bevat geobjectiveerde maatstaven en lijsten verboden praktijken. Ook laat zij het op de individuele B2C-relatie toegespitste contractenrecht buiten beschouwing. Op het eerste gezicht leent deze richtlijn zich dus beter voor harmonisatie in de praktijk dan de Richtlijn oneerlijke bedingen (Richtlijn OB). De Richtlijn OHP behelst evenwel een centrale open norm en drie open subnormen, waarvan de veelal door vage begrippen bepaalde inhoud en toetsingssystematiek voor uiteenlopende interpretaties vatbaar zijn. Het gebruik van open termen bemoeilijkt, zo luidt de aanname, het bereiken van de maximale harmonisatiedoelstelling van de Richtlijn OHP.2 Uit het onderzoek naar de open norm uit de Richtlijn OB is duidelijk gebleken dat, bij gebrek aan voldoende en eenduidige Europese sturing, de toepassing van de norm door de nationale rechter veelal wordt gekleurd door nationale denkbeelden. In dit hoofdstuk wordt nagegaan in hoeverre er duidelijkheid bestaat over de inhoud en systematiek van de open normen uit de Richtlijn OHP (par. 7.3-par. 7.7) en de systematiek van de richtlijn als geheel (par. 7.8). Tot slot wordt een overzicht gegeven van de beschikbare waarborgen op Europees niveau voor een coherente uitleg (par. 7.9). Eerst volgt een nadere kennismaking met de Richtlijn OHP (par. 7.2).