3.4.2 Formele en materiële kenmerken

De systematiek van het rechtspersonenrecht was een combinatie van een systeem van formele en materiële kenmerken.1 Het gevaar was dat wanneer verschillende soorten rechtspersonen zich alleen door formele kenmerken zouden onderscheiden, dit tot gevolg zou hebben dat alle vormen door elkaar voor een zelfde soort organisatie met een zelfde doel zouden kunnen worden gebruikt. Men wenste materiële kenmerken.2

Het stellen van materiële kenmerken had niet tot doel een rigide systeem te creëren.3 Een rechtspersoon die in het verkeerde hokje zat, kon de rechter ontbinden. Ontbinding was niet dwingend voorgeschreven. In een systeem van materiële kenmerken bracht het feit dat een rechtspersoon niet aan de wettelijke omschrijving van zijn soort voldeed, met zich dat het voortbestaan van de rechtspersoon in het geding was. Daartegenover stond het feit dat de rechtspersoon andere voor hem gestelde normen overtrad, geen invloed had op het voortbestaan van de rechtspersoon als zodanig. De rechtspersoon was niet nietig. Onderscheid diende gemaakt te worden bij ontbindingsrisico van een rechtspersoon tussen overtredingen (verbodselementen) die leiden tot het 'moeten ontbinden' en overtredingen (omschrijvingselementen) die leiden tot 'kunnen ontbinden'. De gelegenheid werd gecreëerd4 om een dergelijke rechtspersoon van rechtsvorm te wijzigen.