HR, 11-03-2025, nr. 24/03567

Als grondslag voor een herziening kan, voor zover hier van belang, volgens artikel 457 lid 1, aanhef en onder c, van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) alleen dienen een met stukken onderbouwd gegeven dat bij het onderzoek op de terechtzitting aan de rechter niet bekend was en dat het ernstige vermoeden wekt dat, als dit gegeven bekend zou zijn geweest, het onderzoek van de zaak zou hebben geleid hetzij tot een vrijspraak van de gewezen verdachte, hetzij tot een ontslag van alle rechtsvervolging, hetzij tot de niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie, hetzij tot de toepassing van een minder zware strafbepaling.

De Hoge Raad heeft twee eerdere aanvragen tot herziening van het arrest van het hof afgewezen (zie het arrest van de Hoge Raad van 2 oktober 2018, ECLI:NL:HR:2018:1825, respectievelijk van 28 juni 2022, ECLI:NL:HR:2022:964).

De aanvraag voert in de kern aan dat het hof heeft beslist op basis van een dossier waarvan niet langer door de aanvrager ingebrachte stukken deel uitmaakten. De Hoge Raad heeft in het arrest van 28 juni 2022 al geoordeeld dat – ook uitgaande van de juistheid van deze stelling – dit niet kan leiden tot een van de in artikel 457 lid 1, aanhef en onder c, Sv genoemde beslissingen. De Hoge Raad kan de aanvraag daarom niet in behandeling nemen. De Hoge Raad merkt hierbij niettemin nog het volgende op.

Anders dan in de aanvraag naar voren wordt gebracht, heeft de Hoge Raad in zijn arrest van 28 juni 2022 niet geoordeeld dat de omstandigheid dat een uitspraak als bedoeld in artikel 457 Sv “op basis van een incompleet procesdossier tot stand is gekomen” nooit een gegeven als bedoeld in artikel 457 lid 1, aanhef en onder c, Sv kan opleveren. Uit dat arrest volgt dat, als ervan wordt uitgegaan dat door de aanvrager ingebrachte stukken in de loop van de behandeling van de strafzaak geen deel meer uitmaakten van het dossier, die omstandigheid op zichzelf niet een gegeven als bedoeld in artikel 457 lid 1, aanhef en onder c, Sv vormt.

Door de aanvrager is niet gesteld en ook niet onderbouwd dat het ernstige vermoeden bestaat dat, als de inhoud en de strekking van de door de aanvrager ingebrachte stukken aan het hof bekend waren, het onderzoek van de zaak zou hebben geleid tot – voor zover hier van belang – een vrijspraak van het tenlastegelegde feit.

De aanvraag bevat verder ook niets dat kan worden aangemerkt als een beroep op een gegeven als onder 3.1 is omschreven. Het gevolg daarvan is – gelet op artikel 460 lid 2 en 465 lid 1 Sv – dat de Hoge Raad de aanvraag niet in behandeling kan nemen.