CRvB, 20-06-2014, nr. 12-3189 TW

De rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard. Zij heeft geen aanleiding gezien te twijfelen aan de vaststelling van het Uwv dat appellant in verband met de inkomsten van zijn echtgenote over de periode vanaf 1 januari 2006 geen recht had op toeslag. De rechtbank heeft het standpunt van het Uwv dat appellant de mededelingsverplichting als bedoeld in artikel 12 van de TW niet ten volle is nagekomen, onderschreven. De rechtbank heeft daaraan toegevoegd dat, zo appellant al zou moeten worden gevolgd in zijn betoog dat hij aan de mededelingsverplichting heeft voldaan, de intrekking van de toeslag gebaseerd kan worden op artikel 11a, eerste lid, aanhef en onder b, van de TW. Ten slotte is de rechtbank met het Uwv van oordeel dat niet is gebleken van dringende redenen op grond waarvan het Uwv geheel of gedeeltelijk van de intrekking van de toeslag en de terugvordering van het onverschuldigd betaalde bedrag had moeten afzien.

In hoger beroep heeft appellant herhaald dat hij, door aan de verzekeringsarts van het Uwv melding te doen van de werkzaamheden van zijn echtgenote, wel voldaan heeft aan de in artikel 12 van de TW neergelegde mededelingsverplichting. Appellant heeft voorts herhaald dat het hem op 1 januari 2006 niet duidelijk was, noch redelijkerwijs duidelijk kon zijn dat hij geen recht meer zou hebben op een toeslag. Daarbij heeft hij erop gewezen dat het Uwv naar aanleiding van zijn mededeling aan de verzekeringsarts heeft nagelaten tot enige actie over te gaan, dit terwijl het Uwv op de hoogte was van zijn medische en psychische problemen.

Volgens appellant is de intrekking van de toeslag dan ook in strijd met het gangbare beleid en het rechtszekerheids- en vertrouwensbeginsel. Ten slotte heeft appellant zich beroepen op een brief van het Uwv van 10 augustus 2011 aan het Budget Advies Centrum, waarin het Uwv expliciet heeft vermeld dat de terugvordering niet is ontstaan op grond van schending van de mededelingsverplichting.

De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Appellant heeft niet bestreden dat zijn echtgenote sinds 1 januari 2006 inkomsten uit arbeid heeft en dat de hoogte van deze inkomsten meebrengt dat het gezinsinkomen boven de grens ligt die geldt om aanspraak te kunnen maken op toeslag op grond van de TW. Daarmee staat vast dat appellant over de in geding zijnde periode van 1 januari 2006 tot en met

28 februari 2011 geen recht had op toeslag. Artikel 11a, eerste lid, aanhef en onder b, van de TW, in samenhang met het tweede lid van dit artikel, brengt vervolgens mee dat het Uwv verplicht is de toeslag over de genoemde periode in te trekken, tenzij er sprake is van dringende redenen, in welk geval het Uwv geheel of gedeeltelijk van de intrekking kan afzien.

In artikel 3 van de in het bestreden besluit genoemde Beleidsregels, zoals deze golden ten tijde in geding, wordt, indien het de verzekerde duidelijk was of redelijkerwijs duidelijk kon zijn dat hem ten onrechte of tot een te hoog bedrag uitkering werd verstrekt, de uitkering ingetrokken of herzien met terugwerkende kracht tot en met de dag waarop het de verzekerde duidelijk was of redelijkerwijs duidelijk kon zijn dat hem ten onrechte of tot een te hoog bedrag uitkering werd verstrekt.

De rechtbank heeft met juistheid geoordeeld dat het Uwv zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat het appellant op 1 januari 2006 redelijkerwijs duidelijk kon zijn dat hem ten onrechte een toeslag op zijn WAO-uitkering werd verstrekt en dat de Beleidsregels meebrengen dat de toeslag van appellant met ingang van 1 januari 2006 dient te worden ingetrokken.

Met de mededeling aan de verzekeringsarts tijdens het spreekuurcontact van

19 januari 2006 dat zijn echtgenote werkzaamheden verricht, heeft appellant niet voldaan aan zijn wettelijke mededelingsverplichting. Dat gesprek heeft plaatsgevonden in het kader van een herbeoordeling van de mate van zijn arbeidsongeschiktheid. Gelet op het doel van dit gesprek en de context waarin dit gesprek heeft plaatsgevonden, heeft de verzekeringsarts niet kunnen onderkennen dat appellant blijkens deze mededeling ten onrechte toeslag ingevolge de TW ontving. Dat appellant naar aanleiding van het gesprek met de verzekeringsarts geen inlichtingenformulier van het Uwv heeft ontvangen, ontsloeg hem niet van de verplichting onverwijld uit eigen beweging aan het Uwv mededeling te doen van deze voor de hoogte van de toeslag onmiskenbaar van belang zijnde omstandigheid. De Raad verwijst in dit verband naar zijn uitspraak van 15 oktober 2008 (ECLI:NL:CRVB:2008:BG1916).

De door appellant gestelde psychische problemen zijn geen aanleiding voor een ander oordeel, reeds omdat appellant deze niet door het overleggen van medische rapporten aannemelijk heeft gemaakt.

Het beroep van appellant op het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel slaagt niet, omdat de Raad al eerder, in de in 4.4 vermelde uitspraak, in algemene zin heeft geoordeeld dat de Beleidsregels niet in strijd komen met enig geschreven of ongeschreven rechtsregel of algemeen rechtsbeginsel, waaronder het beginsel van de rechtszekerheid en het vertrouwensbeginsel. Wat het vertrouwensbeginsel betreft, is voorts van belang dat gesteld, noch overigens is gebleken dat het Uwv op enigerlei wijze aan appellant heeft toegezegd dat het geheel of gedeeltelijke van intrekking van de toeslag zou afzien. Een dergelijke toezegging is ook niet te lezen in de in 3.2 genoemde brief van het Uwv van 10 augustus 2011 aan het Budget Advies Centrum. Voor zover op grond van deze brief al zou moeten worden aangenomen dat het Uwv de intrekking van de toeslag niet (langer) baseert op een schending van de mededelingsverplichting als bedoeld in artikel 11a, aanhef en onder a, van de TW, overweegt de Raad onder verwijzing naar 4.3 dat het bestreden besluit ook gedragen wordt door de gronden in verband artikel 11a, eerste lid, aanhef en onder b, van de TW.

De rechtbank heeft met juistheid geoordeeld dat van dringende redenen op grond waarvan het Uwv geheel of gedeeltelijk van de intrekking had moeten afzien, niet is gebleken.

Ten slotte heeft de rechtbank met juistheid geoordeeld dat het Uwv de aan appellant onverschuldigd betaalde toeslag terecht met toepassing van artikel 20, eerste lid, van de TW heeft teruggevorderd en dat van dringende redenen om geheel of gedeeltelijk van die terugvordering af te zien niet is gebleken.

Gelet op hetgeen in 4.1 tot en met 4.8 is overwogen, slaagt het hoger beroep niet en dient de aangevallen uitspraak te worden bevestigd.

Voor een veroordeling in de proceskosten is geen aanleiding.