2.4 Conclusie

Geconcludeerd kan worden dat aan het recours objectif in de klassieke periode van het bestuursrecht een zelfstandige rechtsstatelijke functie werd toegekend. Het recours subjectif was - zeker naar de huidige maatstaven - nog niet zo ver ontwikkeld. De uitgangspunten voor de procedure bij de bestuursrechter betroffen onder meer een toegankelijke procedure, waar een prominente plaats was voor het uitleggen en handhaven van de wet. Dit hield voor een belangrijk deel verband met de ‘onderontwikkeling’ van het ongeschreven bestuursrecht.

Het op de voorgrond plaatsen van het recours objectif kan vooral worden verklaard door de vele factoren die de aandacht vestigden op het algemene belang van de handhaving van rechtmatig bestuur. De staatsrechtelijke benadering van het bestuursrecht, met de nadruk op organisatierecht en bevoegdhedenverdeling, en het (daarmee gepaard gaande) legisme droegen daaraan sterk bij. Tevens lag in de klassieke periode van het bestuursrecht de nadruk op de eenzijdigheid waarmee bestuursorganen besluiten namen (in de betekenis dat bestuursorganen eenzijdig de eindbeslissing nemen). Het recours objectif was daartegen een logisch tegenwicht of waarborg. Verder gaf de beperkte emancipatie van de burger weinig aanleiding om met zijn rechtspositie en belangen veel rekening te houden. Dat gold zowel voor de procedure ten aanzien van het nemen van besluiten, als - in het verlengde daarvan - voor de procedure bij de bestuursrechter.