3.3.1.2 Kwijtschelding

De verhogingen waren rechtstreeks uit de wet verschuldigd tot daarin vastgelegde hoogtes, en hielden dus geen rekening met het strafrechtelijke beginsel van de individuele straftoemeting. Wel bestond – reeds onder de wetgeving van 1914 – het fenomeen kwijtschelding, dat via een omweg alsnog een mogelijkheid bood om de hoogte van de boete af te stemmen op de ernst van het feit.1 Het uitblijven van een besluit tot het verlenen van kwijtschelding kon echter niet aan de rechter worden voorgelegd.2 De rechter kon bij de toetsing van de opgelegde verhoging niet verder gaan dan nagaan wat de grondslag daarvan was en of aan de formele vereisten was voldaan.3 De toegepaste verhoging mocht (volgens de wet) niet hoger zijn dan (100 % van) de uiteindelijk vastgestelde (eventueel verlaagde) grondslag, zijnde de enkelvoudige belasting.4 Verder dan het bewaken van die bovengrens ging de rechter niet.5

In de Resolutie van 27 oktober 1954 werden vuistregels voor de kwijtschelding gegeven.6 De kwijtschelding vond op grond daarvan meteen bij het opleggen van de navorderingsaanslag met verhoging plaats. De vuistregels (doorgaans kwijtschelding tot op 50 %, maar in voorkomende gevallen ook tot op 75 % of 25 %) haakten bovendien steeds aan bij de mate van verwijtbaarheid in het concrete geval.7 Dat laatste was in overeenstemming met het strafkarakter van de verhoging, welk karakter ook in de resolutie zelf werd bevestigd: de verhoging moest niet als een schadevergoeding, maar als een door de administratie opgelegde straf op het doen van een onjuiste aangifte worden aangemerkt.