3.3.2 Onrechtmatige daad als grondslag voor aansprakelijkheid

In de literatuur worden echter ook alternatieven geboden voor de aansprakelijkheid van een beroepsbeoefenaar tegenover een derde.3 Zo stelt Van den Akker dat het wellicht mogelijk is de aansprakelijkheid van een beroepsbeoefenaar tegenover een derde in voorkomende gevallen op een overeenkomst te baseren.4 Zij geeft echter de voorkeur aan de weg van de onrechtmatige daad boven die van de overeenkomst. Tjong acht het mogelijk dat een beroepsbeoefenaar aan het door hem gewekte vertrouwen wordt gehouden, ook al is er formeel geen contract.5 Hij spreekt in dit verband over een ‘pseudo contract’. De relatie moet dan wel zo zijn dat het ook om werkzaamheden op basis van een overeenkomst had kunnen gaan. Er moet sprake zijn van werkzaamheid gericht op een concreet belang van de derde. Als dat vaststaat, zal de bewijslast van de derde eenvoudiger zijn dan in geval van onrechtmatige daad. Deze alternatieven voor de onrechtmatige daad zijn mijns inziens overbodig. Mijns inziens volstaat in deze het instrument van de onrechtmatige daad en is dit toereikend. In het hiernavolgende geldt dan ook als uitgangspunt dat de buitencontractuele aansprakelijkheid van de accountant jegens derden gebaseerd is op het leerstuk van de onrechtmatige daad.