2.5 Conclusies

De postcontractuele rechtsverhouding is de rechtsverhouding tussen de ex-werkgever en de ex-werknemer. Deze kan bestaan uit postcontractuele verbintenissen en uit overeenkomsten. Je kunt van mening verschillen over de vraag of deze rechtsverhouding, daar waar de wet niet expliciet de rechtspositie van de voormalige contractspartijen regelt (zoals op verscheidene plekken in de Pw), wordt beheerst door het arbeids- en pensioenrecht of door het vermogensrecht. Ik betwijfel of de tweede, vermogensrechtelijke, visie recht doet aan de aard van een postcontractuele verbintenis die haar oorsprong vindt in een arbeidsovereenkomst. Bij de eerste, arbeidsrechtelijke, visie, moet steeds worden gekeken of het arbeids- en pensioenrecht nawerkt na het einde van de arbeidsovereenkomst, of beter gezegd: overeenkomstig dient te worden toegepast in de rechtsverhouding tussen ex-werkgever en ex-werknemer.

Het doel van de postcontractuele rechtsverhouding is om enerzijds zorgvuldigheidsverbintenissen en anderzijds zorg- en beloningsverbintenissen te faciliteren. Bij zorgvuldigheidsverbintenissen gaat het om bedingen die meestal de ex-werknemer en soms ook de ex-werkgever een bepaalde gedragsnorm opleggen. Zijn er geen bedingen overeengekomen, dan kunnen er toch gedragsnormen zijn op basis van de Boogaard/Vesta-leer (onrechtmatige daad) of de postcontractuele werking van artikel 7:611 BW en artikel 6:248 BW. Bij de zorg- en beloningsverbintenissen gaat het om postcontractuele arbeidsvoorwaarden, zoals pensioen en suppleties op de sociale zekerheid zoals de WW. Voor zowel zorgvuldigheidsverbintenissen als zorg- en beloningsverbintenissen geldt dat deze onlosmakelijk verbonden zijn met de vroegere arbeidsovereenkomst en dat het wegdenken daarvan een fictie is.