5.3.3.1 De grondrechten en fundamentele vrijheden van natuurlijke personen

De verordening is in de eerste plaats gericht op de bescherming van de grondrechten en fundamentele vrijheden van natuurlijke personen.1 De AVG is niet gericht op de bescherming van financiële belangen van rechtspersonen. Deze ‘beschermingsdoelstelling’ pleit tegen toekenning van een recht op schadevergoeding aan de concurrent.2 Verschillende auteurs stellen dan ook dat het recht op schadevergoeding weliswaar niet is beperkt tot de betrokkene en dat ook andere natuurlijke personen hier een beroep op kunnen doen,3 maar dat rechtspersonen zoals een concurrent dat niet kunnen.4

Het arrest Jutta Leth ondersteunt deze interpretatie. Het Hof van Justitie oordeelde dat de beschermingsdoelstelling van de geschonden norm zich uitstrekte tot de voorkoming van vermogensschade die een ‘rechtstreeks economisch gevolg’ is van de in de richtlijn5 bedoelde milieueffecten. ‘Bepaalde concurrentienadelen’ waren volgens het Hof geen rechtstreeks gevolg.6 Ervan uitgaande dat de beschermingsdoelstelling van de AVG beperkt is tot fundamentele rechten van de betrokkene,7 leidt een vergelijkbare redenering tot het standpunt dat het nadeel van de concurrent geen ‘rechtstreeks economisch gevolg’ is. Het nadeel is weliswaar veroorzaakt door de schending van de verordening, maar is geen gevolg van de aantasting van het fundamentele recht van de betrokkene en komt daarom niet op grond van art. 82 lid 1 AVG voor vergoeding in aanmerking.

Overigens zou ook de conclusie dat de financiële belangen van concurrenten wel onder de beschermingsdoelstelling van de AVG vallen, niet automatisch tot de conclusie leiden dat zij kunnen een beroep kunnen doen op art. 82 lid 1 AVG. In Peter Paul oordeelde het Hof van Justitie dat de richtlijnen op het gebied van financieel toezicht onder andere strekken tot bescherming van deposanten. Deze beschermingsdoelstelling brengt echter niet mee dat deposanten de toezichthouders aansprakelijk moeten kunnen stellen op grond van gebrekkig toezicht.8 Dit arrest vormt echter een uitzondering.9 Dit hangt samen met het feit dat de door de richtlijnen beoogde harmonisatie beperkt blijft tot hetgeen wezenlijk, noodzakelijk en voldoende is voor het bereiken van haar doelstellingen. Zolang de deposanten een vordering tegen het depositogarantiestelsel kunnen doen gelden, is de coördinatie van de aansprakelijkheid van toezichthouders voor het bereiken van deze doelstellingen niet noodzakelijk.10