II.3.5.2.4 Kosten van (neuro)geheugendetectie

De vraag naar de efficiëntie is (zoals bij alle opsporingsmethoden) moeilijker te beantwoorden. Ten eerste moeten niet in te schatten opleidings- en aanschafkosten worden gemaakt. Ten tweede is tot op heden maar één land bekend dat de GKT structureel inzet in de opsporing. Veel informatie is derhalve niet beschikbaar en die is ook nog eens afkomstig van één bron. Omdat andere informatie ontbreekt, moet de berekening van de efficiëntie toch plaatsvinden op basis van de Japanse GKT-praktijk. In Japan worden jaarlijks vijfduizend geheugendetectietests afgenomen met waarschijnlijk zeventig fulltime-equivalent. Dat betekent bij een arbeidsjaar van 230 dagen, de volledige procedure van het opstellen en afnemen van de test 3,2 dagen (ongeveer 25 uren) kost. Idealiter krijgt elk oud politie-regiokorps de beschikbaar over twee (neuro)geheugendetectierechercheurs zodat altijd een rechercheur beschikbaar is met korte aanrijtijden om de plaatsen delict te onderzoeken. Dit betekent dat jaarlijks vijftig fulltime-equivalent aan (neuro)geheugendetectierechercheurs in dienst van de politie zijn. (Erg) grof geschat, betekent dit dat een deskundige elke week ongeveer één GKT kan afnemen (waarbij ook rekening is gehouden met aanrijtijden, administratieve handelingen et cetera). De arbeidsintensiteit bij dit opsporingsmiddel schat ik daarom middelmatig in. Het uitluisteren en uitwerken van tapverslagen is waarschijnlijk veel intensiever. Het observeren en volgen van een verdachte met een GPS-tracker is minder arbeidsintensief. Gezien de kwaliteit en de ‘vindplaats’ van het bewijs lijkt mij, zeker bij moeilijk te bewijzen ernstige strafbare feiten, (neuro)geheugendetectietest een efficiëntie opsporingsmethode.