6.5.4 Kinderontvoering; art. 10 Vo-BIIbis

Voor gevallen van 'ongeoorloofde overbrenging of niet doen terugkeren van het kind' 1 maakt art. 10 Vo-Bi:Ibis een uitzondering op de hoofdregel van art. 8 lid 1. Indien sprake is van ontvoering blijven de gerechten van de lidstaat waar het kind onmiddellijk voor de ontvoering of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, bevoegd totdat het kind in een andere lidstaat een gewone verblijfplaats heeft verkregen en de drager van het gezagsrecht hierin heeft berust of het kind gedurende één jaar lang in de andere lidstaat heeft verbleven en in zijn nieuwe omgeving is geworteld. In het laatste geval is vereist dat een van de in art. 10 sub b, onder i-iv genoemde gevallen zich voordoet.

Zolang het gerecht van de lidstaat waar het kind onmiddellijk voor de ontvoering of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had krachtens art. 10 rechtsmacht behoudt, kan het gerecht van de lidstaat waar het kind na de overbrenging verblijft geen bevoegdheid ontlenen aan art. 8 lid 1. Aangezien voor Nederland sinds 1 september 1990 het Haagse Kinderontvoeringsverdrag 19802 geldt, kunnen zich vragen van samenloop met de Vo-Brussel Bbis voordoen. Art. 60 Vo-BIlbis geeft hiervoor een samenloopregeling, die er kort gezegd op neerkomt dat voor de onderwerpen die in de verordening zijn geregeld, in de betrekkingen tussen de lidstaten de verordening voorrang heeft boven het verdrag.3