Hof Den Haag, 24-08-2022, nr. BK-21/00601, nr. BK-21/00617

Het Hof zal eerst de geschilpunten behandelen die in beide hoger beroepen (nummers BK-21/00601 en BK-21/00617) aan de orde zijn gesteld. Daarna zal het Hof het geschilpunt behandelen dat alleen in het hoger beroep betreffende Kinderdagverblijf I (nummer BK-21/00601) aan de orde is gesteld.

Beoordeling van de geschilpunten die in beide hoger beroepen aan de orde zijn gesteld.

Niet tussen partijen in geschil is dat de waarden van de kinderdagverblijven dienen te worden bepaald op de gecorrigeerde vervangingswaarde. Het Hof volgt dit gezamenlijke, naar zijn oordeel juiste, standpunt van partijen.

Beide partijen hebben voor de onderbouwing van hun standpunten de Taxatiewijzer en kengetallen deel 1 Onderwijs naar de waardepeildatum 1 januari 2018 ( de Taxatiewijzer), meer in het bijzonder de kengetallen van het archetype O183PL12, Kinderdagverblijf plat dak, metselwerk, gemiddelde afwerking 1946-65, standaardgrootte 600 m2 (het archetype O183PL12), tot richtsnoer genomen.

Bij de bepaling van de gecorrigeerde vervangingswaarde van een onroerende zaak wordt rekening gehouden met de aard en de bestemming van de zaak en de sedert de stichting van de zaak opgetreden technische en functionele veroudering, waarbij de invloed van latere wijzigingen in aanmerking wordt genomen. Naar de bedoeling van de wetgever is de gecorrigeerde vervangingswaarde van een onroerende zaak de waarde die de zaak in economische zin voor de eigenaar heeft, welke waarde wordt gevonden door uit te gaan van de veronderstelling dat voor die zaak een markt zou zijn waarop de tegenwoordige eigenaar niet alleen als verkoper zou opereren, maar tevens als koper die de zaak zou willen verwerven met handhaving van aard en bestemming ervan4.. In artikel 4, lid 2, van de URIW

– welke bepaling (niet meer dan) een hulpmiddel bij de bepaling van de gecorrigeerde vervangingswaarde5.is – is de wijze van berekening van de gecorrigeerde vervangingswaarde nader ingevuld.

Omdat belanghebbende de (onderbouwing van de) vastgestelde waarden van de kinderdagverblijven gemotiveerd heeft betwist, dient Heffingsambtenaar aannemelijk te maken dat de vastgestelde waarden juist, althans niet te hoog zijn. Bij de beoordeling of de Heffingsambtenaar hierin is geslaagd, betrekt het Hof ook wat belanghebbende over (de onderbouwing van) de vastgestelde waarden heeft aangevoerd. Aan de beoordeling van de door belanghebbende verdedigde waarden van de kinderdagverblijven komt het Hof slechts toe indien Heffingsambtenaar niet in het van hem verlangde bewijs slaagt.6.

De restwaarden

De Heffingsambtenaar heeft de restwaarden van de ruwbouw, de afbouw en de installaties van de gebouwde delen van de kinderdagverblijven bepaald op respectievelijk 27%, 22% en 17% van hun vervangingswaarden vóór toepassing van de correcties wegens technische en functionele veroudering (de ongecorrigeerde vervangingswaarden). Deze percentages liggen in het midden van de in de Taxatiewijzer opgenomen bandbreedten van de restwaarden van de ruwbouw, de afbouw en de installaties (respectievelijk 25% -30%, 20-25% en 15%-20%).

Omdat beide partijen voor de onderbouwing van hun standpunten over de gecorrigeerde vervangingswaarde van de kinderdagverblijven de kengetallen in de Taxatiewijzer tot richtsnoer hebben genomen, zal ook het Hof daarvan uitgaan.

Naar het oordeel van het Hof heeft de Heffingsambtenaar met wat hij heeft aangevoerd over het gebruik en de staat van onderhoud van elk van de kinderdagverblijven, aannemelijk gemaakt dat het gebruik van restwaardepercentages die in het midden van de in de Taxatiewijzer, opgenomen bandbreedten liggen, niet leidt tot restwaarden van de kinderdagverblijven die hoger zijn dan de onder 5.4 genoemde waarde in economisch opzicht aan het einde van de technische levensduur.

Wat belanghebbende heeft aangevoerd over de door de Heffingsambtenaar in aanmerking genomen restwaarden brengt het Hof niet tot een ander oordeel. Daarbij overweegt het Hof het volgende.

Het Hof stelt, mede met het oog op andere lopende en komende procedures waarin dezelfde kwestie speelt, voorop dat belanghebbende miskent dat – nu beide partijen voor de bepaling van de gecorrigeerde vervangingswaarden van de kinderdagverblijven de kengetallen van de Taxatiewijzer als richtsnoer hebben genomen – belanghebbende, indien zij op een bepaald punt – de restwaarden – van die getallen wenst af te wijken, dient te bewijzen dat die afwijking nodig is om te komen tot een waarde die voldoet aan het wettelijke waardebegrip (de gecorrigeerde vervangingswaarde)7..

Belanghebbende heeft niet aan deze bewijslast voldaan. Zij heeft met name geen marktgegevens of andere relevante, controleerbare feiten gesteld die, indien aannemelijk bevonden, haar standpunt kunnen dragen dat de door de Heffingsambtenaar gebruikte – en door het Hof niet te hoog bevonden – restwaardepercentages, die in het midden van de in de Taxatiewijzer opgenomen bandbreedten liggen, leiden tot te hoge restwaarden van de ruwbouw, afbouw en installaties van de kinderdagverblijven aan het einde van de technische levensduur.

De resterende technische levensduren

Partijen zijn het eens over de op de waardepeildatum resterende technische levensduren van de ruwbouw van de (gebouwde delen van de) kinderdagverblijven. Zij zijn het voorts eens over de op de waardepeildatum resterende technische levensduur van de afbouw van Kinderdagverblijf II. Het Hof volgt deze gezamenlijke standpunten van partijen, nu deze geen blijk geven van een onjuiste rechtsopvatting.

In geschil zijn de resterende technische levensduren van de installaties van beide kinderdagverblijven en de resterende technische levensduur van de afbouw van Kinderdagverblijf I.

Gelet op de ouderdom van de installaties en, wat betreft Kinderdagverblijf I, de afbouw, alsmede op de omstandigheid dat de Heffingsambtenaar bij de waardebepaling de correctie wegens technische veroudering van de gebouwde delen van de kinderdagverblijven, in navolging van de Taxatiewijzer, heeft gesplitst in drie deelcorrecties (voor respectievelijk de ruwbouw, de afbouw en de installaties), vloeit uit het systeem van de wet voort dat hij bij het bepalen van de gecorrigeerde vervangingswaarde (onder meer) rekening moet houden met de technische veroudering van de installaties van beide kinderdagverblijven en van de afbouw van de Kinderdagverblijf I. Voor de correctie wegens technische veroudering en daarmee ook voor de in geschil zijnde deelcorrecties, gelden de normale regels omtrent stelplicht en bewijslast. Derhalve dient de Heffingsambtenaar aannemelijk te maken dat de door hem toegepaste en door belanghebbende betwiste deelcorrecties wegens technische veroudering van de installaties van de kinderdagverblijven en van de afbouw van kinderdagverblijf I, juist, althans niet te laag zijn. De andersluidende opvatting van de Heffingsambtenaar berust daarom op een onjuiste rechtsopvatting.8.

Bij de bepaling van de waarde van kinderdagverblijven heeft de Heffingsambtenaar gebruik gemaakt van de kengetallen van de Taxatiewijzer. Hij is hiervan wat betreft de technische levensduren van de installaties van de kinderdagverblijven en van de afbouw van Kinderdagverblijf I afgeweken:

Het ligt op de weg van de Heffingsambtenaar feiten te stellen die zijn standpunt kunnen dragen dat de door hem in aanmerking genomen resterende levensduren van de installaties van de kinderdagverblijven en van de afbouw van Kinderdagverblijf I juist, althans niet te laag zijn. Naar het oordeel van het Hof is de Heffingsambtenaar daarin geslaagd. Bij dit oordeel overweegt het Hof het volgende.

Het Hof stelt voorop dat ingevolge artikel 18, lid 1, Wet WOZ, de bepaling van de waarde van een onroerende zaak elk jaar opnieuw geschiedt naar de waarde die de zaak op de waardepeildatum heeft naar de staat waarin de zaak op die datum verkeert. Indien de te bepalen waarde de gecorrigeerde vervangingswaarde is, betekent dit – onder meer – dat elk jaar opnieuw de parameters worden bepaald aan de hand waarvan de correctie(s) voor technische veroudering van de gebouwde delen van de onroerende zaak wordt (worden) berekend. Tot die parameters behoren de in het onderhavige geval tussen partijen in geschil zijnde resterende levensduren, vermeld in de kolom rtldtv van de tabel onder 5.15.

Een redelijke verdeling van de bewijslast brengt mee dat de Heffingsambtenaar, omdat hij bij de bepaling van de resterende technische levensduren van de gebouwde delen van de kinderdagverblijven is afgeweken van de technische levensduren die zijn vermeld in de door beide partijen tot richtsnoer genomen Taxatiewijzer, en belanghebbende deze afwijking wat betreft de installaties van de kinderdagverblijven en de afbouw van Kinderdagverblijf I betwist, feiten dient te stellen en aannemelijk dient te maken, waaruit volgt dat de afwijking van de door beide partijen tot richtsnoer genomen Taxatiewijzer. nodig was om tot een juiste bepaling van de waarde van de kinderdagverblijven te komen.

Voorts neemt het Hof in aanmerking dat de Hoge Raad in zijn arrest van 31 januari 2020, ECLI:NL:HR:2020:169, BNB 2020/72 het volgende heeft overwogen:

“2.3.3. Uit de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 273, lid 4, Gemeentewet, de voorganger van het huidige artikel 17, lid 3, Wet WOZ, blijkt dat voor de correctie wegens technische veroudering gekeken wordt naar de levensduur van de onroerende zaak en de restwaarde die deze zaak bij het einde van die levensduur zal hebben. Deze elementen vormen in feite de basis voor de technische afschrijving. Indien de eigenaar van een incourante onroerende zaak een juiste basis voor de afschrijving heeft gehanteerd, zou de afschrijving dan ook overeen moeten komen met de correctie wegens technische veroudering.

In die parlementaire geschiedenis is geen steun te vinden voor de opvatting dat de restwaarde van een onroerende zaak niet kan worden bereikt zolang dat object nog in gebruik is bij de eigenaar/gebruiker en dezelfde functie als daarvoor vervult. Die uitleg ligt ook niet voor de hand. De gecorrigeerde vervangingswaarde strekt er toe de waarde zodanig vast te stellen dat niet meer wordt belast dan het bedrag waarvoor de eigenaar een zaak zou kunnen verwerven die voor hem hetzelfde nut oplevert als de te waarderen zaak. Dat sluit een waardering op restwaarde niet uit.

Hetgeen in 2.3.3 is overwogen neemt niet weg dat er aanleiding kan zijn voor een aanpassing van de technische afschrijving of van de restwaarde van een onroerende zaak, bijvoorbeeld indien achteraf blijkt dat de daarvoor eerder gehanteerde uitgangspunten onjuist zijn.”

Ook acht het Hof van belang wat de Hoge Raad in het arrest van 23 oktober 2020, ECLI:NL:HR:2020:1671, BNB 2020/174 heeft overwogen:

“2.4.3 Zoals is overwogen in het arrest van 31 januari 2020 is het niet uitgesloten dat de aan de hand van een Taxatiewijzer bepaalde restwaarde van een onroerende zaak (of een onderdeel ervan) wordt bereikt terwijl de onroerende zaak nog in gebruik is bij de eigenaar/gebruiker en dezelfde functie als daarvoor blijft vervullen. Die omstandigheid kan aanleiding geven om bij de bepaling van de technische afschrijving en/of de restwaarde af te wijken van die Taxatiewijzer, ook als partijen de richtsnoeren van die Taxatiewijzer als uitgangspunt voor de waardering hebben aanvaard. Degene die aanspraak maakt op een zodanige afwijking moet de gronden daarvoor stellen en bij betwisting aannemelijk maken.”

De Heffingsambtenaar heeft onweersproken gesteld dat er geen voornemen tot sloop van de kinderdagverblijven bestaat, dat de kinderdagverblijven worden onderhouden en normaal functioneren, dat er nog steeds in de kinderdagverblijven wordt geïnvesteerd, dat belanghebbende de huur van de kinderdagverblijven niet heeft opgezegd en dat uit de verklaringen van de eigenaar van de kinderdagverblijven blijkt dat deze niet voornemens is de kinderdagverblijven af te stoten dan wel niet langer te verhuren. Gelet op deze omstandigheden heeft de Heffingsambtenaar naar het oordeel van het Hof aannemelijk gemaakt dat zowel aan het einde van de in de Taxatiewijzer vermelde technische levensduren van de installaties en - wat betreft Kinderdagverblijf I - de afbouw, als op de waardepeildatum, de deelwaarden van de installaties en - wat betreft Kinderdagverblijf I - de afbouw, de restwaarden van die installaties en afbouw te boven gingen. De door de Heffingsambtenaar geschatte resterende technische levensduur van de installaties en de afbouw van - gerekend vanaf de waardepeildatum - 5 jaar (zie de kolom rtldtv van de tabel onder 5.15) acht het Hof, alle feiten in aanmerking nemend, aannemelijk.

Belanghebbende heeft geen feiten aangevoerd die, indien aannemelijk bevonden, het Hof tot een ander oordeel over de in geschil zijnde resterende technische levensduren zouden kunnen brengen. Voor zover belanghebbende heeft beoogd het standpunt in te nemen dat slechts onder bepaalde omstandigheden, zoals een tussentijdse ingrijpende verbouwing, kan worden afgeweken van technische levensduren die zijn vermeld in een door beide partijen tot richtsnoer genomen taxatiewijzer en/of die voor eerdere jaren bij de bepaling van de correctie voor technische veroudering in aanmerking zijn genomen, faalt dit standpunt omdat daarvoor in de wet geen steun is te vinden. Het Hof verwijst kortheidshalve naar de onder 5.19 en 5.20 aangehaalde arresten van de Hoge Raad.

Het geschilpunt dat alleen in het hoger beroep betreffende Kinderdagverblijf I aan de orde is gesteld

De Heffingsambtenaar heeft in zijn brief aan de Rechtbank van 19 mei 2020 ter onderbouwing van de rekenprijs per m2 die is gebruikt bij de berekening van de deelwaarde die is toegekend aan de tot Kinderdagverblijf I behorende grond, het volgende opgemerkt:

“Kenmerkend voor grond met een maatschappelijke bestemming is dat deze van de gemeente wordt aangekocht. Daarom gaan we voor de grond uit van de grondprijzen die de gemeente hanteert. In paragraaf 4.2 van de grondprijzen staat dat de gemeente een prijs hanteert van € 200/m2. Deze is dan ook overgenomen. Anders gezegd, er is geen handelsmarkt voor grond met een maatschappelijke bestemming. Onderbouwing met verkopen zoals gemachtigde pretendeert is dan ook niet van toepassing. Er dient te worden gerekend met normatieve grondprijzen (paragraaf 1.1 van de grondprijzenbrief). Kortom: een grondprijs van € 200/m2 en € 40/m2 is gebaseerd op (…) de gronduitgifteprijzen van de gemeente”

De door de Heffingsambtenaar genoemde paragrafen van de Grondprijzenbrief 2018 van de gemeente Leiden luiden, voor zover hier van belang:

“1.1. Algemeen; de methode van grondprijsberekening

(…) Voor functies met een commerciële doelstelling worden de grondprijzen op een marktconforme manier bepaald. (….)

Dit geldt niet voor (…) sociaal-maatschappelijke voorzieningen. Zoals bij veel gemeenten gelden ook in [woonplaats 1] voor deze functies normatieve grondprijzen. Deze normatieve grondprijzen worden jaarlijks met inflatie gecorrigeerd. (…) In 2017 is er sprake van een inflatiecorrectie van circa 1,5%. De normatieve grondprijzen zullen per 1 januari 2018 hiermee worden bijgesteld.”

“4.2. Sociaal maatschappelijke voorzieningen.

Voor de grondprijzen van maatschappelijke voorzieningen gelden de volgende uitgangspunten

€ 200 per m2 uitgeefbaar excl. BTW bij een floor space index (fsi) kleiner dan 1

€ 200 per m2 BVO exl. BTW bij een fsi groter dan 1

In de contracten wordt een beding opgenomen dat deze grond bij het verliezen van de maatschappelijke functie ook weer tegen een maatschappelijke grondprijs wordt aangeboden aan de gemeente.”

In het verweerschrift in hoger beroep merkt de Heffingsambtenaar op:

“In beroep is over de grondprijs uitvoerig gesproken en aangegeven dat moet worden aangesloten bij de grondnota. Deze geeft een hogere prijs dan gerekend bij de aanslagoplegging. Tevens is bij de zitting al aangegeven dat gemachtigde een onjuist vergelijk maakt met ECLI:NL:GHAMS:2020:3791. In die zaak stond in de grondnota van die betreffende gemeente vermeld dat zij ook moet kijken naar marktprijzen. Hiervan is in de gemeente Leiden geen sprake. Er geldt een vaste grondprijs ongeacht grootte. In die zin is ook Wet Gossen niet relevant.”

Belanghebbende voert in het hogerberoepschrift over de (onderbouwing van de) de rekenprijs per m2 die is gebruikt bij de berekening van de deelwaarde van de grond het volgende aan:

“6. Met betrekking tot de grondprijs heeft verweerder aansluiting gezocht bij de prijzen voor gemeentelijke gronduitgifte. Hierbij wil ik wijzen op een uitspraak van Gerechtshof Amsterdam (ECLI:NL:GHAMS:2020:3791) waarin de Rechtbank aangeeft dat grondwaardering niet alleen gebaseerd dient te worden op gronduitgifteprijzen van gemeente, maar ook op marktonderzoek.

7. Tevens valt het op dat verweerder in de bezwaarfase uitgaat van een grondprijs van € 190,00 per vierkante meter en in haar verweerschrift van een grondprijs van € 200,00.

8. Er is door verweerder onvoldoende rekening gehouden met het afnemend grensnut betreffende de grondprijs. Conform de eerste wet Van Gossen neemt het nut af bij een toename van het aantal eenheden. Dit betekent dat vanaf een bepaalde oppervlakte of inhoud er geen meerwaarde is en dat een koper hier ook niet extra voor wil betalen. Des te groter het object of de grondoppervlakte, des te lager de eenheidsprijs. Met deze wet van Gossen betreffende het afnemend grensnut heeft verweerder onvoldoende rekening gehouden in haar waardebepaling waardoor de eindwaarde te hoog is vastgesteld. Dit blijkt uit het feit dat verweerder bijvoorbeeld bij het object.”

Het Hof stelt voorop dat de Grondprijzenbrief 2018 van de gemeente Leiden geen algemeen verbindend voorschrift en evenmin een beleidsregel is. Het is een document waarin, zoals blijkt uit de inleiding ervan, ter uitvoering van de nota Grondbeleid Leiden 2015 “richt- en normatieve prijzen” voor het jaar 2018 zijn vastgelegd. Voor de beantwoording van de vraag of de Heffingsambtenaar bij de bepaling van de waarde van Kinderdagverblijf I de deelwaarde van de grond tot een te hoog bedrag in aanmerking heeft genomen, zijn deze “richt- en normatieve prijzen”, en meer in het bijzonder de in paragraaf 4.2 van de Grondprijzenbrief 2018 genoemde normatieve grondprijzen (de normatieve grondprijzen), slechts van belang indien de Heffingsambtenaar feiten stelt en zo nodig aannemelijk maakt waaruit blijkt dat de normatieve grondprijzen daadwerkelijk tussen de gemeente en van haar onafhankelijke partijen zijn overeengekomen voor percelen met dezelfde bestemming als die van de bij Kinderdagverblijf I behorende grond en/of dat de normatieve grondprijzen zijn onderbouwd met prijzen die op de markt tussen van elkaar onafhankelijke partijen zijn overeengekomen bij verkopen van grond met dezelfde bestemming als die van de bij Kinderdagverblijf I behorende grond9.. De Heffingsambtenaar heeft zulke feiten, zoals ook blijkt uit zijn onder 5.23 geciteerde toelichtingen, niet gesteld, laat staan aannemelijk gemaakt. Daarom is hij wat betreft de rekenprijs per m² die is gebruikt bij de berekening van de deelwaarde van de tot Kinderdagverblijf I behorende grond, niet geslaagd in het van hem verlangde bewijs.

Dat de Heffingsambtenaar niet aannemelijk heeft gemaakt dat de rekenprijs per m² die is gebruikt bij de berekening van de deelwaarde van de tot Kinderdagverblijf I behorende grond niet te hoog is, is onvoldoende om enkel op grond daarvan te concluderen dat de vastgestelde waarde van Kinderdagverblijf I te hoog is.

De reden voor het toekennen van een deelwaarde aan de grond die bij een onroerende zaak behoort, is niet gelegen in het wettelijke waardebegrip (de gecorrigeerde vervangingswaarde) maar in de invulling die in artikel 4, lid 2, URIW is gegeven aan de manier waarop de gecorrigeerde vervangingswaarde kan worden bepaald. Artikel 4 URIW is, in de woorden van de Hoge Raad10., (slechts) een hulpmiddel om te bereiken dat het wettelijke waardebegrip inderdaad wordt gehanteerd. De toetssteen blijft evenwel uiteindelijk – in dit geval – de gecorrigeerde vervangingswaarde en die kan ook worden bepaald op andere manieren dan die welke in artikel 4, lid 2, URIW is beschreven.

Tot de zo-even bedoelde andere manieren dan die welke in artikel 4, lid 2, URIW is beschreven, behoren ook methoden die doorgaans worden gebruikt om de waarde als bedoeld in artikel 17, lid 2, Wet WOZ (de marktwaarde) te onderbouwen. Ook bij het gebruik van die methoden is, indien de te bepalen waarde de gecorrigeerde vervangingswaarde is, dit laatste waardebegrip uiteindelijk de enige toetssteen.

De Heffingsambtenaar heeft in hoger beroep ook als onderbouwing van de vastgestelde waarde van Kinderdagverblijf I een overzicht (het overzicht) van gegevens betreffende (de verkoopprijzen van) andere, volgens hem met Kinderdagverblijf I vergelijkbare, onroerende zaken (vergelijkingsobjecten) overgelegd. Van de 13 in het overzicht opgenomen verkoopprijzen zijn er 4 meer dan een jaar voor of na de waardepeildatum behaald en om die reden minder geschikt om als onderbouwing van de waarde van Kinderdagverblijf I op waardepeildatum te worden gebruikt. Van de overblijvende 9 verkoopprijzen zijn er 5 behaald bij de verkoop van een vergelijkingsobject waarvan de bestemming nagenoeg gelijk is aan die van Kinderdagverblijf I. Aan de in het overzicht vermelde gegevens inzake de (verkoopprijzen van) deze 5 onroerende zaken ontleent het Hof het volgende:

De berekende gemiddelde waarde per m2 van de grond van de 5 vergelijkingsobjecten is

€ 202. Dat is een fractie meer dan de rekenprijs per m2 grond van € 198, waarvan bij de berekening van de waarde van Kinderdagverblijf I is uitgegaan ((€ 338.643 + 14.346) / (1473 + 312); zie onder 2.2). De berekende gemiddelde waarde per m2 oppervlak van de tot de 5 vergelijkingsobjecten behorende gebouwde eigendommen is € 938. Dat is ruim drie keer zoveel als de rekenprijs per m2 oppervlak van het gebouwde eigendom van € 285, waarvan bij de berekening van de waarde van Kinderdagverblijf I is uitgegaan (€ 104.450 + € 35.497 + € 46.808 = € 186.755) / 655; zie onder 2.2). Anders gezegd: zou bij de bepaling van de waarde van Kinderdagverblijf I de deelwaarde van het gebouwde eigendom van Kinderdagverblijf I op waardepeildatum zijn bepaald op basis van het gemiddelde van de berekende waarden per m2 van de gebouwde eigendommen van de 5 vergelijkingsobjecten, dan zou de deelwaarde van het gebouwde eigendom van Kinderdagverblijf I € 614.390 hebben bedragen, wat geleid zou hebben tot een vastgestelde waarde van Kinderdagverblijf I van € 614.390 (gebouwde eigendom) + € 352.989 (grond), oftewel (afgerond) € 967.000.

Het Hof beseft dat onder 5.28 is voorbijgegaan aan de waarderelevante verschillen

– andere dan verschillen in vloer- en perceeloppervlakte – die er zijn tussen de daar vermelde 5 vergelijkingsobjecten en het Kinderdagverblijf I. Het verschil tussen de met toepassing van (het gemiddelde van) de waarden per m2 oppervlak van de gebouwde eigendommen van de 5 vergelijkingsobjecten bepaalde waarde van Kinderopvangverblijf I en de vastgestelde waarde van Kinderverblijf I is echter zo groot, dat het Hof ervan overtuigd is dat, ook als wel op een inzichtelijke en controleerbare wijze rekening wordt gehouden met alle tussen de 5 vergelijkingsobjecten en het Kinderdagverblijf I bestaande waarderelevante verschillen, dit niet zal leiden tot de conclusie dat de vastgestelde waarde van Kinderdagverblijf I hoger is dan de gecorrigeerde vervangingswaarde, dat is de waarde die Kinderdagverblijf I in economische zin voor de eigenaar heeft18..

Slotsom

Gelet op het vorenstaande zijn de hoger beroepen ongegrond.