3.2.2.1 Algemeen

Voorop staat dat de lidstaten alle maatregelen dienen te nemen die noodzakelijk zijn om het Unierecht uit te voeren en zij zich moeten onthouden van maatregelen die daarmee in strijd zijn. Indien een lidstaat wat dat betreft zijn zaakjes goed op orde heeft, kan het Europese recht zonder meer doorwerken in de nationale rechtsorde. In de vorige paragraaf is beschreven dat indien desondanks het nationale recht in strijd is met het Eu-recht, het nationale recht op grond van het beginsel van voorrang buiten toepassing moet worden gelaten. Dit betekent uiteraard nog niet dat het Eu-recht daadwerkelijk wordt geëffectueerd. Om conflicten tussen nationaal en Eu-recht tot een oplossing te brengen is doorgaans meer nodig; voor de daadwerkelijke effectuering van het Eu-recht is het veelal noodzakelijk dat het Eu-recht doorwerkt in het nationale recht. De doorwerking van het Eu-recht vindt op drie manieren plaats. Ten eerste is een nationaal uitvoeringsorgaan gehouden om rechtstreeks werkende Europese bepalingen toe te passen. Ten tweede bestaat de verplichting om het nationale recht Eu-conform te interpreteren. Ten derde werkt het Eu-recht ook door in de nationale rechtsorde door middel van het leerstuk van lidstaataansprakelijkheid. Deze laatste methode leidt er strikt genomen niet toe dat het Eu-recht doorwerkt in de nationale rechtsorde, maar betekent wel dat een schending van het Eu-recht door de lidstaat moet worden gecompenseerd. Als zodanig kan het risico op deze aansprakelijkheid wellicht wel aanzetten tot effectuering van het Europese recht.