Bestuurdersaansprakelijkheid in theorie (IVOR nr. 108) 2017/4.4.1:4.4.1 Inleiding

Bestuurdersaansprakelijkheid in theorie (IVOR nr. 108) 2017/4.4.1

4.4.1 Inleiding

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.

De ernstigverwijtmaatstaf werd geïntroduceerd in het arrest Staleman/Van de Ven1 dat wordt gezien als een van de kernarresten in het ondernemingsrecht. Timmerman schreef naar aanleiding van dit arrest:

“Het is mijns inziens fraai en éé n van de echt belangrijke vennootschapsrechtelijke arresten van de Hoge Raad. Het is wat men tegenwoordig noemt een rechtsvormend arrest, d.w.z. een arrest dat over de berechte zaak heen reikt. Het behoort zonder twijfel tot wat ik de kern van het ondernemingsrecht zou willen noemen. Dit arrest is onder andere belangrijk omdat de Hoge Raad het vereiste van ernstige verwijtbaarheid voor de aansprakelijkheid van een bestuurder van een vennootschap ex art. 2:9 BW introduceerde. Het effect van het ernstige verwijtvereiste is dat de aansprakelijkheidsdrempel in vergelijking met hetgeen in het gewone civiele recht geldt voor de bestuurder verhoogd wordt en bestuurders zich niet al te risico-avers, niet al te bangelijk en defensief hoeven te gedragen. Als gevolg van het ernstig verwijt- vereiste kan er een zekere beleidsvrijheid voor het bestuur van de vennootschap ontstaan.”2

Deze woorden van Timmerman doen recht aan het belang dat het arrest Staleman/Van de Ven heeft gehad voor de ontwikkeling van het leerstuk van interne bestuurdersaansprakelijkheid. Het arrest bevestigt wat de bedoeling van de wetgever is geweest bij de ontwikkeling van art. 2:9 BW. Hierna zal ik uiteenzetten hoe de ernstigverwijtmaatstaf in dit arrest werd geïntroduceerd.

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.