14.4.3.2 Inningsbevoegdheidsopvatting biedt geen rechtvaardiging voor de overgang van bevoegdheden

619. Voorstanders van de inningsbevoegdheidsopvatting menen in het overgaan van de inningsbevoegdheid van een vordering een verklaring te zien voor het overgaan van de bevoegdheid om de voor deze vordering gevestigde zekerheidsrechten uit te oefenen. Daarmee spannen zij het paard achter de wagen. Het klopt dat de actieve zekerheidsgerechtigde het passieve zekerheidsrecht niet kan uitoefenen voordat hij inningsbevoegd is ten aanzien van de vordering die door het passieve zekerheidsrecht wordt gesecureerd. Dat is echter geen verklaring voor het overgaan van deze bevoegdheid, maar een toepassingsvoorwaarde. áls eenmaal een rechtvaardiging bestaat voor het overgaan van de bevoegdheid om het passieve zekerheidsrecht uit te oefenen, dan bepaalt het overgaan van de inningsbevoegdheid het moment waarop dat gebeurt. Gaat echter de inningsbevoegdheid van een vordering over zonder dat er een rechtvaardiging bestaat voor het uitoefenen van de voor die vordering gevestigde zekerheidsrechten, dan kan de inningsbevoegde partij de zekerheidsrechten niet uitoefenen (zie bijvoorbeeld randnummer 623). Er is dus sprake van twee vereisten, waaraan beide voldaan moet zijn voordat een afhankelijk zekerheidsrecht door een ander dan de rechthebbende ervan kan worden uitgeoefend. De inningsbevoegdheidsopvatting verwart de boel, door te stellen dat het voldoen aan de toepassingsvoorwaarde – inningsbevoegd worden – tegelijkertijd de rechtvaardiging biedt voor de overgang van de bevoegdheid om het passieve zekerheidsrecht uit te oefenen. Hetzelfde doet de Hoge Raad in het hierboven weergegeven citaat, door te stellen dat de inningsbevoegdheid tevens de bevoegdheid om de passieve afhankelijke zekerheidsrechten uit te oefenen ‘omvat’.

620. Voorstanders van de inningsbevoegdheidsopvatting geven toe dat deze geen dogmatische verklaring kan bieden voor het overgaan van de bevoegdheid om passieve zekerheidsrechten uit te oefenen.1 In plaats daarvan wijzen zij op de wenselijkheid van het resultaat van hun opvatting.2 Met de wenselijkheid van het resultaat kan ik mij verenigen. In algemene zin dienen bevoegdheden die bij een vordering behoren toe te komen aan degene die belang heeft bij de inning van die vordering.3 De vraag is daarom of het mogelijk is om de resultaten van de inningsbevoegdheidsopvatting overeind te houden, maar ze te voorzien van een steviger dogmatisch fundament. Dat bespreek ik hieronder.