306 Een voorbeeld van te enge interpretatie

Een naar mijn mening te enge interpretatie van art. 3:229 lid 1 BW is te vinden in een arrest van het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch.1 De feiten waren voor zover hier van belang als volgt. Een pandgever had recht op een vergoeding van een factormaatschappij in geval van insolventie van de debiteuren van bepaalde vorderingen. Volgens het hof had de pandhouder (een ander dan de factormaatschappij) geen substitutiepandrecht op de vordering die de pandgever deswege op de factormaatschappij had verkregen om de reden dat de vorderingen op de insolvente debiteuren nog niet teniet waren gegaan. Het hof miskent hierbij dat ook substitutie kan plaatsvinden in geval van waardevermindering van een vordering.