3.8 Conclusie

88. ‘Toerekening van kennis’ is de beste term voor de materie die in dit boek wordt behandeld. Dit begrip kan echter verschillende betekenissen hebben. Dit wordt ten eerste duidelijk wanneer verschillende syllogismen die ten grondslag kunnen liggen aan de zin “de kennis van X wordt toegerekend aan de rechtspersoon”, expliciet worden gemaakt. Dan blijkt onder meer dat toerekening van de wetenschap van X aan de rechtspersoon soms niet meer is dan het oordeel dat de rechtspersoon de wetenschap in kwestie had behoren te hebben. Toerekening van kennis kan in de verschillende typen situaties die in dit werk worden onderscheiden – standaardsituatie, kennisversplintering en hoedanigheidsproblematiek – en zelfs binnen die situaties steeds iets anders betekenen. Dat komt uitgebreid aan de orde in de hoofdstukken 6 tot en met 11. Belangrijk is dat reeds in dit stadium helder wordt dat ‘de rechtspersoon weet’ niet meer is dan een wijze van spreken. De kennis van de rechtspersoon is altijd toegerekende kennis. Toerekening van kennis aan de rechtspersoon is primair een vorm van risicotoedeling. Dit maakt dat de kennis van de rechtspersoon een relatief begrip is: dezelfde feitenconstellatie kan in het ene geval leiden tot het oordeel dat de rechtspersoon iets wist, en in het andere geval niet.