162 Conclusie

Ten aanzien van het obligatoire bepaalbaarheidsvereiste kan de conclusie worden getrokken dat dit geen enkele belemmering vormt voor de verpanding van die (delen van) vorderingen die pandgever en pandhouder beogen te verpanden. Voldoende is dat zij die vorderingen weten te omschrijven in de overeenkomst die de titel voor de verpanding vormt. Het kan daarbij bijvoorbeeld gaan om ‘alle vorderingen die de pandgever heeft of zal verkrijgen’, of om ‘de vorderingen van de pandgever op X tot een bedrag van Y’.1 Verdergaande vereisten aan de obligatoire bepaalbaarheid dan het geldende recht stelt, behoeven daaraan ook niet te worden gesteld. Dergelijke vereisten zouden een beperking van de contractsvrijheid zijn waarvoor mijns inziens geen aanleiding is. Ik acht het geldende recht in dit opzicht derhalve in overeenstemming met het wenselijke recht.