6.3.3.1.2 Primaire eigenschappen van de LLP

De LLP is, anders dan de naam doet vermoeden, geen personenvennootschap. Het is een los van haar deelnemers bestaande entiteit met rechtspersoonlijkheid en het personenvennootschapsrecht is niet van toepassing op deze rechtsvorm.1 De LLP is echter ook niet (geheel) te definiëren als company, ten gevolge van enkele cruciale verschillen met betrekking tot de organisatiestructuur die hieronder in paragraaf 6.3.3.1.5 besproken worden. Het is zodoende een hybride rechtsvorm, die het best getypeerd kan worden als een company met enkele eigenschappen van de partnership.2

De LLP combineert, zoals de beroepsbeoefenaren dit gewenst hebben, beperkte aansprakelijkheid met fiscale transparantie en een grote vrijheid met betrekking tot de inrichting van de organisatie. De belangrijkste wet die betrekking heeft op de LLP is de eerdergenoemde LLP Act 2000. In deze wet is de rechtsvorm in grote lijnen uiteengezet. Van groot belang zijn echter ook de regulations,3 waarin op basis van de LLP Act 20004 nadere regels met betrekking tot de LLP kunnen worden gesteld. In deze regulations zijn delen van de Insolvency Act 1986, Companies Act 2006 en Company Directors Disqualification Act 1986 op de LLP van toepassing verklaard.5 Het geheel van regelgeving dat van toepassing is op de LLP is derhalve gefragmenteerd en hierdoor niet altijd gemakkelijk in gebruik.6 In het oorspronkelijke wetsvoorstel was de LLP alleen beschikbaar gesteld aan gereguleerde vrije beroepen. Vanwege verschillende bezwaren7 hiertegen, van onder meer beroepsorganisaties zelf, is echter uiteindelijk gekozen om de LLP beschikbaar te stellen aan: ‘two or more persons associated on a lawful business with a view to profit’.8 Desondanks wordt er wel betoogd dat de rechtsvorm vanwege haar (overwegende) ‘company-karakter’ in verband met onder andere hoge kosten voor oprichting (nu er bijvoorbeeld geen modelovereenkomst beschikbaar is voor deze rechtsvorm) niet geschikt zou zijn voor kleine ondernemingen (het MKB).9