3.4.5.1 Argumenten voor een herstructurering als initieel referentiekader

De opvatting is niet onverdedigbaar dat het herstructureringsscenario als referentiekader moet worden beschouwd en dat het de aanspraak van de junior crediteuren op enige waarde is, die primair gewaarborgd moet worden.

Bij een verkoop in het kader van insolventie is welhaast per definitie geen sprake van een verkoop in marktomstandigheden die kunnen worden geacht een prijs op te leveren die de echte “marktwaarde” of fair value vertegenwoordigt. De verkoop vindt, zoals opgemerkt in paragraaf 3.4.3.3 hierboven, in de regel plaats onder tijdsdruk, er is beperkt mogelijkheid om onderzoek te verrichten, en potentiële kopers worden vaak maar ten dele bereikt.

Bij een gedwongen verkoop zal de gerealiseerde “prijs” dan ook veelal lager liggen dan de werkelijke “marktwaarde.” Een systeem dat slechts de “prijs” bij een gedwongen verkoop en niet de “werkelijke waarde” realiseert, laat waarde weglekken naar de koper en doet junior crediteuren tekort. Als referentiekader behoort men dan ook het scenario te kiezen dat de maximale waarde ten behoeve van de crediteuren als groep realiseert. Het belang van de junior crediteuren bij het realiseren van de werkelijke waarde en het voorkomen dat waarde als gevolg van een gedwongen verkoop naar een derde-koper weglekt, weegt zwaarder dan het belang van de senior crediteuren bij het verkrijgen van een uitkering in contanten, aldus een mogelijke redenering.

De bovenstaande benadering heeft aansprekende elementen. Niettemin houd ik deze opvatting voor onjuist. Mijns inziens heeft het wettelijk liquidatiesysteem als referentiesysteem te gelden. De belangrijkste redenen hiervoor zijn dat:

Deze redenen worden hieronder nader toegelicht.