29 De belangen van de pandgever en de pandhouder

Tegenover dit belang van de schuldenaar van een vordering, staat de toegenomen behoefte van schuldeisers om hun vorderingen liquide te maken door deze over te dragen of tegen verkrijging van krediet in zekerheid te geven. In het verleden vormden vorderingen op naam in de regel slechts een klein deel van het vermogen van een subject. Door economische en maatschappelijke ontwikkelingen zijn vermogens voor een relatief steeds groter deel uit (geld)vorderingen gaan bestaan. Een agrarisch of industrieel productiebedrijf zal ook heden ten dage nog een substantieel deel van het vermogen in tastbare productiemiddelen geïnvesteerd hebben. Het vermogen van veel dienstverlenende bedrijven zal voor een substantieel deel uit vorderingen op afnemers bestaan.1 In onze economie is al geruime tijd een verschuiving van primaire productie naar dienstverlening gaande en deze ontwikkeling lijkt nog niet ten einde te zijn.

Voor financiers kunnen vorderingen een aantrekkelijk onderpand vormen omdat het liquide activa betreft. Daar komt bij dat in de financiering van vorderingen gespecialiseerde partijen zoals factormaatschappijen redelijk goed kunnen voorspellen wat de opbrengst van vorderingen met bepaalde kenmerken zal zijn. Deze ontwikkelingen hebben er toe geleid dat een sterke behoefte is ontstaan aan de mogelijkheid om vorderingen over te dragen en om deze in zekerheid te kunnen geven. Als gevolg daarvan is de overdracht en verpanding van vorderingen op ruime schaal door het recht erkend.2