Paragraaf 13.5 Een perfecte oplossing?

Voordat ik aanbevelingen doe om de bestaande knelpunten op te lossen, stel ik voorop dat een perfecte regeling onmogelijk is. Ten eerste kan een regeling die voor de een gunstig is voor een ander een risico vormen dat zijn rechten en belangen worden aangetast. Ten tweede zullen zich altijd situaties en geschillen blijven voordoen die niet zijn voorzien en/of wegens hun specifieke omstandigheden niet eenvoudig aan de hand van de wettekst op te lossen zijn. Gezien de huidige knelpunten is het echter evident dat actie van de wetgever op korte termijn geboden is. Waar de vrees bestaat dat rechten en/of belangen van betrokkenen of derden potentieel geschaad worden, zal de regeling dienen te voorzien in waarborgen die enerzijds die rechten en belangen beschermen, maar die anderzijds de regeling niet onnodig ingewikkeld maken. Dergelijke waarborgen dienen van dwingend recht te zijn, in die zin dat vennoten onderling niet van de bepalingen kunnen afwijken. Waar de vrees voor onvoorziene situaties of geschillen bestaat, moet bedacht worden dat ook na de inwerkingtreding van een nieuwe regeling de mogelijkheid blijft bestaan voor vennoten om hun samenwerkingsverband zo vorm te geven dat het past bij hun specifieke behoeften en om geschillen voor te leggen aan de rechter. Een nieuwe wettelijke regeling die de onderlinge verhoudingen van vennoten tracht te regelen, moet dan ook gezien worden als een vangnetregeling.

Gelet op het grote aantal personenvennootschappen (er staan ruim 200.000 VOF’s, maatschappen en CV’s ingeschreven in het handelsregister) en de positie die zij in het economisch verkeer innemen, is het noodzaak om snel met een werkbare regeling te komen.