IV.19.5.3 Bevindingen

In de Duitse intrekkingsregeling vindt men een specifieke regeling ten aanzien van de eventuele verplichting van het bestuursorgaan om schade die de begunstigde ten gevolge van de intrekking leidt, te vergoeden. Een dergelijke regeling is zowel in § 48 VwVfG als in § 49 VwVfG te vinden. Bepalend voor de vraag of aanspraak kan worden gemaakt op schadevergoeding is of de begunstigde al dan niet gerechtvaardigd heeft vertrouwd op het in stand blijven van de beschikking.

Het Nederlandse recht inzake financiële genoegdoening bij de intrekking van beschikkingen, laat een meer diffuus beeld zien. Waar art. 4:50 lid 2 Awb ziet op vergoeding van dispositieschade, is de regeling van art. 4.2 Wabo bijvoorbeeld georiënteerd op het égaitébeginsel. Ook in de jurisprudentie wordt veelal aangesloten bij de égalité als grondslag voor nadeelcompensatie. Wel spelen ook in het kader van het égalitébeginsel elementen van vertrouwen een rol. Onder omstandigheden kan het bestuursorgaan op grond van onrechtmatige daad aansprakelijk worden gesteld, namelijk wanneer door middel van een intrekkingsbeslissing de onrechtmatigheid van de ingetrokken beschikking wordt erkend.

De compensatie die op grond van de Duitse regeling kan worden verkregen, lijkt hoger te kunnen zijn dan op grond van de égalité. Bij laatstgenoemde geldt immers steeds dat vanwege het normaal maatschappelijk risico een deel van de schade voor rekening van de geadresseerde blijft. Verder geschiedt compensatie in het Duitse stelsel op verzoek van de begunstigde. Er is dus sprake van een aparte procedure, los van het intrekkingsbesluit. In het Nederlandse recht wordt soms bij het intrekkingsbesluit reeds een beslissing over eventuele compensatie genomen,1 soms dient daartoe een apart besluit te worden genomen.2