11.3.2 Waarom herstructureren in plaats van liquideren?

Een onderdeel van hoofdstuk 3 betreft de beantwoording van de vraag waarom crediteuren ervoor zouden kiezen de onderneming te herstructureren in plaats van te liquideren.

Het recht van schuldeisers op wettelijke executie is een recht op liquidatie: het recht om binnen een begrensd tijdsbestek niet-liquide vermogen van de schuldenaar gedwongen om te laten zetten en uit te laten keren in de vorm van liquide middelen. Het wettelijke executierecht en het daarmee gepaard gaande gedwongen en in tijd begrensde geldomzettingsproces hebben een inherent prijsdrukkend effect.

Een executieverkoop vindt, vanwege het noodzakelijkerwijs gedwongen en in tijd begrensde karakter, per definitie plaats onder distressed omstandigheden. Dit levert in de regel minder op dan de gepercipieerde marktwaarde. Dit is de maximale prijs die naar verwachting zou kunnen worden verkregen in een hypothetische verkoop buiten distress.

Indien crediteuren de prijsdrukkende effecten van geforceerde liquidatie willen voorkomen, kunnen zij ervoor opteren van liquidatie af te zien en de waarde in niet liquide vorm aan zich te laten uitkeren. Waar liquidatie crediteuren slechts in staat stelt de liquidatiewaarde te realiseren, stelt een herstructurering crediteuren in staat op termijn mogelijk de gepercipieerde marktwaarde te realiseren.

Het “surplus” dat met een herstructurering valt te realiseren, zou men daarom kunnen omschrijven als het verschil in opbrengst tussen een distressed (going concern) verkoop van de onderneming en een hypothetische verkoop van de onderneming buiten distress, oftwel de “delta” tussen de liquidatiewaarde en marktwaarde. Deze “delta” wordt vaak ten onrechte omschreven als het “going concern surplus”. Dit is in die zin onjuist dat een going concern oplossing ook met een liquidatie is te bereiken. Een herstructurering is daarvoor niet nodig.