21 Onderscheid tussen sterke en zwakke zekerheidsgevers

De bescherming van zekerheidsgevers dient bij voorkeur te worden geboden op een zodanige wijze dat rekening kan worden gehouden met de concrete omstandigheden waarin zij verkeren. Dat bestaande remedies, zoals bijvoorbeeld de regeling van de wilsgebreken, wellicht niet altijd voldoende bescherming kunnen bieden, is naar mijn mening onvoldoende reden om op algemeen werkende goederenrechtelijke beperkingen terug te vallen. Het is wel een goede reden om te (blijven) zoeken naar betere oplossingen. In het consumentenrecht is men daar al ver mee gevorderd, niet alleen door dwingendrechtelijke bepalingen maar ook door gedragscodes waaraan financiers zichzelf hebben gebonden en door laagdrempelige geschillenregelingen.

Zo wordt de kredietbehoeftige consument beschermd tegen misbruik door kredietgevers doordat een aan de Wet op het consumentenkrediet onderworpen kredietovereenkomst nietig is indien (kort gezegd) de kredietgever bedingt dat de consument hem een zekerheidsrecht verschaft op vorderingen waarvan de opbrengst de consument tot levensonderhoud strekt.1 Dergelijke oplossingen zijn ook voor relatief zwakke professionele partijen denkbaar. Gewezen kan worden op de ideeën voor een gedragscode voor de omgang van financiers met ondernemingen in financiële moeilijkheden.2