5.3.1.5 Resumé

In Klaassen-Eggens-Luijten, evenals in de andere vermelde literatuur, vindt de behandeling van het waardebegrip voornamelijk in relatie tot art. 1123 en art. 1124 BW oud plaats. De schrijvers nemen daarbij de verkoopwaarde (waarde in het economische verkeer) als uitgangspunt voor de waardering; een sterk geobjectiveerde waardemaatstaf. Het gemelde, weliswaar voor het huwelijksvermogensrecht gewezen arrest van de Hoge Raad van 23 december 1965 lijkt evenwel tot een nuancering van dit uitgangspunt te leiden.Van de Poll is – nog – voorzichtig als hij schrijft dat dit arrest een ruimere interpretatie van het begrip waarde meebrengt. In Klaassen-Eggens-Luijten wordt – in de bewoordingen van de Hoge Raad en gelardeerd met een enkel voorbeeld – opgemerkt dat de goede trouw en de billijkheid meebrengen dat bij de waardering in het kader van een verdeling wordt gelet op alle factoren, die de waarde van de aan een deelgenoot toe te delen goederen voor hem bepalen. Van Mourik ‘breekt’ de discussie open met een verdere uitwerking van bedoeld arrest; hij pleit voor het verlaten van een geobjectiveerde waardemaatstaf (waarde in het economische verkeer) en introduceert de – subjectievere – rechtssfeerwaarde.

De waarderingsvoorschriften van art. 1123 en art. 1124 BW oud zijn niet teruggekeerd in het BW van 1992. Onder omstandigheden is de waardering onderworpen aan het toe- en inzicht van de (kanton)rechter (zie art. 3:183 BW).1 Daarmee is het waardeprobleem evenwel allerminst verminderd of opgelost.