2.4.0 Introductie

Ter identificatie van zaken die voldoen aan de criteria die zijn geformuleerd voor analyse (in het geval van conservatoir beslag zijn dit uiteraard beslagrekesten, maar ook opheffingskortgedingen en hoofdzaken) kunnen diverse methoden worden gebruikt. Indien het om een beperkte hoeveelheid zaken gaat, die eenvoudig te identificeren is, zoals beslagrekesten over een specifieke maand bij een bepaalde rechtbank, is de ‘ouderwetse’ methode van het openen van archiefdozen en vaststellen welke rekesten tot de categorie conservatoir beslag behoren, het meest efficiënt. Voor het vaststellen van totalen over langere periodes en voor diverse rechtbanken is deze werkmethode geen optie: hier werd gebruik gemaakt van query's op ofwel de lokale databases Civiel van individuele rechtbanken, dan wel van de ODB van de Raad voor de rechtspraak.1 Deze laatste bevat in verband met privacy geen partijgegevens, waardoor voor het maken van selecties op partijnaam steeds de lokale databases moesten worden geraadpleegd.

Zodra identificatie van zaken heeft plaatsgevonden, is ook de omvang van de geselecteerde categorie bekend, hetgeen waardevol is voor een beeld van de schaalgrootte van verschijnselen. Bij grote aantallen zaken is vervolgens steeds bepaald hoe een representatieve steekproef kon worden gevormd. Voor inhoudelijke zaaksgegevens (men denke aan partijkenmerken, aard van het beslag, omvang van het beslag etc.) zijn vervolgens de betreffende dossiers uit het archief opgevraagd, ingezien, gecodeerd, geregistreerd en tenslotte geanalyseerd.

De verzamelde data zijn verwerkt in tabelvorm, waar vervolgens filters en sorteringen op zijn uitgevoerd op grond van vooraf geformuleerde dataselectiedefinities (onderzoeksvragen). In verband met de omvang en aard van de data en de aard van de onderzoeksvragen zijn analyses gemaakt op basis van rekenkundige bewerkingen.