69 Verbod révision au fond

Het wederzijds vertrouwen komt vooral tot uitdrukking in het zojuist al genoemde verbod van ‘révision au fond’ van art. 52 EEX-Vo II. Deze bepaling spreekt in grote mate voor zich: een onderzoek naar de juistheid van de in den vreemde gewezen beslissing verdraagt zich niet met het wederzijds erkennen van beslissingen. Daarnaast is een belangrijk uitvloeisel van wederzijds vertrouwen het ook in art. 45 lid 3 EEX-Vo II opgenomen verbod op toetsing van de bevoegdheid van de rechter die de beslissing heeft gewezen in de staat van herkomst. Slechts in de in art. 45 lid 1 onder e EEX-Vo II genoemde gevallen mag de aangezochte rechter die over erkenning en tenuitvoerlegging heeft te oordelen – de ‘tweede’ rechter – oordelen over de bevoegdheid van de rechter in een andere lidstaat die de beslissing heeft gegeven waarvan erkenning en tenuitvoerlegging wordt verzocht – de ‘eerste’ rechter.1 De hoofdregel blijft echter dat – conform art. 52 EEX-Vo II – de bevoegdheid van de eerste rechter niet wordt getoetst. Hier spelen geen grote problemen. Het doet niet ter zake of de eerste rechter zijn bevoegdheid heeft gebaseerd op de bepalingen van de EEX-Verordening II , via art. 6 EEX-Vo II op zijn commune IPR, of dat hij wellicht in strijd met art. 5 EEX-Vo II zijn rechtsmacht heeft gebaseerd op een exorbitante bevoegdheidsregel.2 In al deze gevallen geldt de hoofdregel dat de tweede rechter niet mag toetsen of de eerste rechter zich terecht bevoegd heeft verklaard. Dit gevolg van het beginsel van wederzijds vertrouwen levert weinig problemen op en is dan ook algemeen geaccepteerd.3