9.2.2.b Een reële en redelijke vergoeding…

De uit te kopen minderheidsaandeelhouders hebben recht op een reële en redelijke vergoeding voor hun aandelen.

In de uitkoopprocedure inzake Nationale Nederlanden uit 1996 overweegt de Hoge Raad dat dit niet steeds de prijs is die volgens (theoretische) berekeningen het hoogste resultaat oplevert. Met de wettelijke uitkoopregeling is niets anders beoogd dan het vergoeden van de werkelijke waarde.1 Een aantal jaar later bevestigt het Europese Hof voor de Rechten van de Mens de lezing van de Hoge Raad en oordeelt dat de tot stand te komen uitkoopprijs ‘reasonably related’ moet zijn tot de waarde van de aandelen.2

Het vereiste van een reële vergoeding betekent bijvoorbeeld dat er in beginsel geen ruimte is om de prijs vast te stellen op een symbolisch bedrag van € 1 per aandeel in plaats van op de werkelijke waarde.3 De OK gaat evenmin mee in de stelling van de uitkoper dat de over te dragen aandelen in het geheel geen waarde hebben.4

De gedachte dat de minderheid recht heeft op een redelijke vergoeding, is in de bijzondere uitkoopregeling ex art. 2:359c BW tot uitdrukking gebracht met het vereiste dat de uitkoopprijs ‘billijk’ moet zijn. Uit de uitkoopregelingen in de onderzochte landen volgt een vergelijkbaar beeld. Voor de uitkoopregeling in België geldt dat de uitkoopprijs ‘zodanig geformuleerd [moet zijn] dat de belangen van de effectenhouden veilig zijn gesteld’.5 Voorts moet de voorgestelde prijs voor de over te dragen aandelen in Duitsland6 en het Verenigd Koninkrijk7 ‘angemessen’ dan wel ‘fair’ zijn. De algemene uitkoopregeling in art. 2:92a/201a BW kent dergelijke bewoordingen niet.