7.5.3 Vergelijking met (huidig) Nederlands recht

Als het gaat om de bescherming van schuldeisers, zijn er twee belangrijke verschillen tussen het richtlijnvoorstel en de WCO I. Op grond van de WCO I stelt de rechtbank in beginsel de beoogd curator aan tot curator in het faillissement, maar de rechtbank kan redenen aanwezig achten om een andere curator aan te stellen (art. 14a Fw (nieuw)). Ook bij toepassing van de pre-pack in de praktijk is dat het geval.1 In het Heiploeg-arrest achtte het Hof van Justitie dit van belang voor het oordeel dat de stille voorbereidingsfase onder toezicht van een overheidsinstantie staat.2 De mogelijkheid om een ander aan te stellen tot curator maakt maatwerk mogelijk en versterkt de onafhankelijke positie van de curator. Op basis van het richtlijnvoorstel lijkt het niet mogelijk een ander dan de beoogd curator tot curator aan te stellen (art. 25 Richtlijnvoorstel). Dit is het eerste belangrijke verschil.

Het tweede belangrijke verschil is dat schuldeisers op basis van het richtlijnvoorstel het recht hebben om te worden gehoord voordat de verkoop van (een deel van) de onderneming wordt goedgekeurd (art. 34 lid 1 Richtlijnvoorstel). Op basis van huidig recht hebben schuldeisers dit recht niet. De regeling in het richtlijnvoorstel sluit aan bij het voorstel dat ik heb gedaan in hoofdstuk 4.8.4 om belangrijke handelingen vooraf aan te kondigen zodat onder meer schuldeisers de mogelijkheid hebben invloed uit te oefenen op deze voorgenomen handelingen. Aan het einde van de volgende paragraaf wordt onderzocht hoe het voorstel dat ik heb gedaan in hoofdstuk 4.8.4 zich naar mijn mening verhoudt tot de pre-pack.