4.2.1 Corporations vs. Partnerships

In de begindagen van de Verenigde Staten waren er voor ondernemers slechts twee rechtsvormen: de (general) partnership (personenvennootschap) en de corporation (kapitaalvennootschap).1 Voor het oprichten van een kapitaalvennootschap was een formele erkenning van een soeverein persoon of de overheid vereist. Tijdens de koloniale dagen werd voor de vele agrarische ondernemingen voornamelijk de personenvennootschapsvorm gebruikt. De kapitaalvennootschapsvorm werd in beginsel alleen gebruikt voor publieke doeleinden, zoals het oprichten van kerken, scholen, begraafplaatsen en goede doelen, en daarnaast voor het incorporeren van banken. Aan het begin van de negentiende eeuw kwam deze rechtsvorm op, nadat diverse staten algemene incorporatiewetgeving hadden aangenomen. De kapitaalvennootschap is daarna lange tijd de gebruikelijke rechtsvorm in de Verenigde Staten geweest voor zowel de beursgenoteerde vennootschappen als de kleine private ondernemingen.2 Aan het begin van de twintigste eeuw ontwikkelde zich een jurisdictionele competitie op het gebied van het kapitaalvennootschapsrecht. Dit recht werd om zoveel mogelijk vennootschappen aan te trekken door de staten zo gunstig mogelijk gemaakt. De focus was gericht op de grotere beursgenoteerde vennootschappen. Kleine private ondernemingen konden ook de vorm van een kapitaalvennootschap aannemen, zodat ook zij het voordeel van de beperkte aansprakelijkheid verkregen. Maar zij ondervonden ook de nadelen van dubbele belasting, de dwingendrechtelijke bepalingen betreffende de structuur en de diverse formaliteiten waaraan zij moesten voldoen. Deze nadelige effecten resulteerden in de vraag naar een nieuwe rechtsvorm, waarin beperkte aansprakelijkheid kon worden gecombineerd met een gunstige belastingheffing en een flexibele invulling van de interne structuur.