III.6.6.3 Willekeur en de redelijkheid en billijkheid

In paragraaf 4.3.5 merkte ik reeds op dat de redelijkheid en billijkheid voor de nodige objectivering zorgt. De redelijkheid en billijkheid corrigeert daarmee willekeurig handelen.1 De rol van de redelijkheid en billijkheid als corrigerende factor van willekeur werd overigens ook al zichtbaar in paragraaf 6.4, waarin ik opmerkte dat het ‘redelijk oordeel’ voorkomt dat er in strijd wordt gehandeld met het wezen van een verbintenis.

In het kader van de mogelijkheden van wilsdelegatie in het erfrecht en de vraag naar wat willekeur is, wil ik dan ook stellen dat van willekeur sprake is indien er door de gedelegeerde onredelijk en onbillijk wordt gehandeld. Willekeur is anders gezegd: de gepasseerde grens der redelijkheid.2

Omdat de redelijkheid en billijkheid in het gehele vermogensrecht een pregnante plaats inneemt,3 hoeft zij mijns inziens niet al te gauw te worden gevreesd. Het verlenen van de delegatiebevoegdheid bij uiterste wil door de erflater kan bijvoorbeeld worden opgevat als het verlenen van een opdracht aan de gedelegeerde. De gedelegeerde dient bij het uitoefenen van de aan hem verleende bevoegdheid mijns inziens telkens de zorg van een goed opdrachtnemer in acht nemen4 (vgl. art. 7:401 BW), hetgeen tevens een handelen met inachtneming van de redelijkheid en billijkheid impliceert.5