1.3.1 Wetsgeschiedenis

Sinds 1999 werd het arbeidsrecht driemaal groots herzien mede om de balans te herstellen tussen de behoeften van ondernemingen, aan bijvoorbeeld flexibiliteit, en de behoeften van arbeidskrachten, aan onder andere zekerheid over werk en inkomen. Uitgangspunt was daarbij steeds dat de balans te ver was doorgeschoten naar de kant van werkgevers en de positie van arbeidskrachten in flexibele arbeidsrelaties moest worden verbeterd. De in 1999 ingevoerde Wet flexibiliteit en zekerheid (Wfz), de in 2015 ingevoerde Wet werk en zekerheid (Wwz) en de in 2020 ingevoerde Wet arbeidsmarkt in balans (WAB) bevatten alle in meer of mindere mate maatregelen ter verbetering van de rechtspositie van arbeidskrachten die uitbesteed werk verrichten. De concurrentie op arbeidsvoorwaarden is echter nog steeds groot. De afgelopen jaren zijn aan de overheid verscheidene adviezen uitgebracht over het toekomstbestendig maken van de arbeidsmarkt, door onder andere deze concurrentie tegen te gaan. Een aantal van deze rapporten heeft veel maatschappelijke en politieke aandacht gekregen. De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) kondigde in 2022 aan het arbeidsrecht wederom te willen herzien. Zij publiceerde in juli 2022, april 2023 en juli 2023 plannen voor het toekomstbestendig maken van de arbeidsmarkt.1 Een aantal van deze plannen is gebaseerd op uitgebrachte adviezen van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR), de Sociaal-Economische Raad (SER) en de Commissie Regulering van Werk. Op hun beurt verwijzen deze adviezen weer veelvuldig naar het in 2019 gepubliceerde Wetboek van Werk. Duidelijk is dat deze vier adviezen een belangrijk onderdeel vormen van het huidige debat over de toekomstbestendige arbeidsmarkt. Hieronder licht ik de adviezen kort toe.