9.6.1 Recapitulatie Duitse situatie

Duitsland en Nederland hebben allebei een stelsel waarin een hoge ontslagbescherming wordt gecombineerd met een hoog niveau van inkomensbescherming bij arbeidsongeschiktheid. Zij zitten dus in dezelfde uitgangspositie:

Volgens schema 1, dat in § 1.4 werd geïntroduceerd, is de theoretische veronderstelling dat dit leidt tot een hoge prikkel om te werken aan re-integratie bij de eigen werkgever, maar wel tegen hoge kosten. In Duitsland is met name de ontslagbeschermingskant van die combinatie de voornaamste prikkel. De solidariteit die daar centraal staat, betekent dat de hoge kosten minder relevant lijken. In Nederland is met name de hoge inkomensbescherming, of anders gezegd de hoge kosten van loondoorbetaling, de motor achter re-integratie.

Het doel van mijn rechtsvergelijking met Duitsland is synthese of inspiratie. Synthese is het combineren van elementen van vergelijkbaar beleid in Nederland en Duitsland op een onderscheidende manier of het mengen van Duitse voorbeelden met elementen van bestaand Nederlands beleid. Inspiratie gaat er van uit dat het Duitse voorbeeld een startpunt kan zijn voor aanpassingen van het eigen beleid.1 De deelvraag die in deze paragraaf centraal staat is of de manier waarop re-integratie van zieke werknemers in Duitsland in het arbeidsrecht en ‘Sozialrecht’ is geregeld, bijdraagt aan het bereiken van flexicuritydoelen en zo ja, hoe?

Voor Duitsland heb ik eerder de verschillende onderdelen van het re-integratierecht, te weten de loondoorbetaling bij ziekte, de controlevoorschriften, de verzuimvoorschriften en de re-integratievoorschriften in detail besproken. Deze onderdelen moeten worden geanalyseerd op hun bijdrage aan flexicuritydoelen. De inspiratie en de synthese moet vervolgens uit die analyse komen.