10.3.2 De aanpassing van de praktijk aan de nieuwe vereisten

In de aanloop tot de invoering van het BW wilden de Nederlandse Vereniging van Banken en een aantal banken de verwachte administratieve druk als gevolg van het opstellen en registreren van de pandaktes voorkomen.1 Hiervoor traden zij in overleg met de registrerende instantie, de Belastingdienst.2 Naar aanleiding van dit overleg hebben zij een methode voorgesteld die de administratieve lasten voor de banken en de Belastingdienst moest verminderen. Deze methode behelsde dat de schuldenaar er zich in een stampandakte toe verplichte om telkens borderellen (lijsten) op te maken waarin hij niet alle vorderingen afzonderlijk aanduidde, maar verwees naar computerlijsten. Tevens gaf de schuldenaar de schuldeiser in de stampandakte een volmacht om de borderellen zelf op te stellen en/of de borderellen ter registratie aan te bieden. De computerlijsten specificeerden de afzonderlijke vorderingen door vermelding van de naam van de schuldenaar, een factuurnummer, een factuurdatum en een factuurbedrag. Het geregistreerde borderel bevatte slechts een afzonderlijke aanduiding van de eerste en de laatste vordering van de bijbehorende computerlijst, het totaalsaldo van de op de computerlijst vermelde vorderingen, de datum waarop de computerlijst was opgemaakt en het aantal bladen waaruit de computerlijst bestond.3 De computerlijsten zelf werden niet geregistreerd. Deze wijze van vestiging (bij voorbaat) werd het NVB-model genoemd.