7.2 Richtlijn(historie)

Vóór de inwerkingtreding van de Zesde Richtlijn was de verhuur van onroerend goed in de toenmalige lidstaten in het algemeen om technische, economische en sociale redenen vrijgesteld van btw-heffing.1 Met het oog op een vergelijkbare heffing van de eigen middelen in alle lidstaten werd het wenselijk geacht om de vrijstellingen op gemeenschappelijke wijze vast te stellen en het aantal vrijstellingen zo beperkt mogelijk te houden om rekening te houden met het karakter van de btw als algemene verbruiksbelasting.2 Bours meende dat het vanuit het oogpunt van eenvoud en duidelijkheid beter was om de verhuur van onroerend goed in beginsel te belasten (de belastingmethode).3 De Europese Commissie heeft in art. 14, B, onderdeel d van het Voorstel voor een zesde richtlijn echter aansluiting gezocht bij de bestaande situatie in de lidstaten door de verhuur van onroerend goed in beginsel vrij te stellen (de vrijstellingsmethode). In art. 14, B, onderdeel d van het Voorstel voor een zesde richtlijn heeft zij voorgesteld om de verhuur van onroerend goed vrij te stellen met uitzondering van:

De voorgestelde regeling voor de verhuur van onroerend goed is door de lidstaten in gewijzigde vorm aanvaard. Uit (thans) art. 135 lid 1, onderdeel l Btw-richtlijn blijkt dat de lidstaten het uitgangspunt van de voorgestelde regeling hebben aanvaard, namelijk dat de verhuur van onroerend goed in beginsel vrijgesteld is van btw-heffing. De verplichte btw-heffing ter zake van de verhuur van gebouwen welke voor industriële of commerciële doeleinden worden gebezigd heeft het niet gehaald. De overige voorgestelde uitzonderingen op de vrijstelling voor de verhuur van onroerend goed zijn – soms in iets gewijzigde vorm – wel aanvaard. Op de richtlijnhistorie van deze uitzonderingen in art. 135 lid 2 Btw-richtlijn wordt in paragraaf 7.6 nader ingegaan.

Een belangrijke wijziging is dat lidstaten de vrijheid hebben gekregen om andere diensten dan de in (thans) art. 135 lid 2 Btw-richtlijn genoemde aan btw-heffing te onderwerpen. In de eerste plaats kunnen de lidstaten nog andere verhuurdiensten dan de vier in (thans) art. 135 lid 2 Btw-richtlijn genoemde van rechtswege belasten. Op de richtlijnhistorie van deze facultatieve uitzondering wordt in paragraaf 7.6.5.1 nader ingegaan. Daarnaast mogen lidstaten op grond van (thans) art. 137 lid 1, onderdeel d Btw-richtlijn aan belastingplichtigen het recht verlenen te kiezen voor btw-heffing ter zake van de verhuur van onroerend goed. De lidstaten mogen de omvang van dit keuzerecht op grond van (thans) art. 137 lid 2 Btw-richtlijn beperken. De richtlijnhistorie van deze uitzondering op de ‘verhuurvrijstelling’ komt in paragraaf 7.7.1 aan bod. Voormelde wijzigingen hebben tot gevolg gehad dat van een uniforme regeling voor de verhuur van onroerend goed geen sprake is. Vanuit het oogpunt van de interneutraliteit is dat een slechte zaak.