5.1 Inleiding

Als ultieme verhaalsmogelijkheid rest de Engelse hypotheekhouder de bevoegdheid het verhypothekeerde vastgoed te verkopen en zich op de opbrengst te verhalen. In dit hoofdstuk wordt ingegaan op deze derde en laatste Engelse hypothecaire bevoegdheid. Eerst wordt het moment besproken waarop de hypotheekhouder tot verkoop mag overgaan (par. 5.2), op welke wijze de verkoop mag worden uitgevoerd (par. 5.3), welke aansprakelijkheidsrisico’s de hypotheekhouder loopt (par. 5.4) en wie de kosten van de verkoop draagt (par. 5.5). De invloed van een faillissement wordt besproken (par. 5.6) en tot slot wordt ingegaan op de manier waarop de verkoopbevoegdheid in de praktijk wordt gebruikt (par. 5.7).

Ten aanzien van de aard van de wettelijke regeling over de verkoopbevoegdheid geldt overigens hetzelfde als bij de aanwijzing van een bewindvoerder.1 De wettelijke regeling bestaat uit regelend recht, die door partijafspraken gewijzigd kan worden. Ook in dit hoofdstuk wordt daarom eerst het wettelijke uitgangspunt behandeld, waarna de contractuele mogelijkheden worden besproken die de positie van de hypotheekhouder kunnen versterken.

Dit hoofdstuk ziet slechts op uitwinning door middel van verkoop (en verhaal) door de hypotheekhouder zelf en gaat voorbij aan de mogelijkheid om een executieverkoop via de rechtbank te initiëren (court order for sale). De reden hiervoor is dat een gang naar de rechter in de meeste gevallen niet nodig is. Slechts voor speciale gevallen, zoals een hypotheekrecht op een aandeel in een gemeenschap,2 bestaat bijzondere wetgeving die een rechterlijke machtiging (court order) eist voordat tot verkoop mag worden overgegaan.3 Onder de meeste omstandigheden kan een hypotheekhouder zelf het vastgoed verkopen en zal hij niet kiezen voor de gerechtelijke procedure die hem meer tijd en geld kost.